Henk is een uitzonderlijk begaafd man. Echt. Maar alleen in één ding: rekenen.
De rest van de wereld lijkt bijzaak.
Een dagje met hem op pad is dan ook geen uitje, maar een financiële stresstest. Alsof je naast the rainman zit. Tegen de tijd dat we de straat uit zijn, heb ik al spijt van mijn spontane plannen.
Ik zit in de auto met een man die geen bloed in zijn aderen heeft, maar vloeibare euro's. We rijden langs een schitterend herenhuis. Ik zie karakteristieke luiken en een prachtige eikenhouten deur.
"Kijk," zeg ik, "wat een uitstraling."
Hij hoeft niet eens scherp te stellen. Zijn pupillen veranderen in twee eurotekens.
"Zevenenhalve ton, makkelijk," snuift hij. "Twee jaar geleden gekocht voor vijf, dus die gast pakt 250k belastingvrije overwaarde. Tel daarbij op een lineaire hypotheek tegen 1,8%… die man lacht iedereen uit. Maar ja, die dakkapel is drie keer niks — kost je zo twaalfduizend aan waarde."
Ik knik. Ik wilde praten over sfeer; hij heeft de jaarrekening van de hele straat al klaar.
Zelfs mijn hobby’s zijn niet veilig. Ik vertel hem dat ik een fantastisch boek heb gelezen. Een emotionele verrijking, dacht ik.
"Dertien euro per boek verdient die gast," rekent hij meteen. "Zeg: 50.000 exemplaren, min de uitgever… blijft er vier ton over. Delen door drie jaar werk… vijfentwintig euro per uur. Dat is minder dan een loodgieter. Eigenlijk een prutser, die schrijver van je."
Ik dacht dat ik een verhaal deelde. Hij ziet een matig renderend project.
Het is een gave, dat geef ik hem toe. Als we een terrasje pakken en ik geniet van de zon, kijkt hij naar mijn speciaalbier van zes euro.
"Inkoop: tachtig cent," mompelt hij tegen de schuimkraag. "Tachtig glazen uit een fust… marge van een kleine 650%. Jij drinkt bier, zij worden dronken op jouw kosten.
Ik neem een slok. Hij zit inmiddels in kwartaalcijfers.
Als de ober langskomt en vraagt of alles naar wens is, knikt hij vriendelijk.
"Drie man personeel op het terras," fluistert hij daarna. "Gemiddeld uurloon vijftien euro, plus werkgeverslasten… dit rondje kost ze meer dan het oplevert. Tenzij jij nog een tweede neemt."
Ik bestel er nog één. Puur voor de balans.
Zelfs een wandeling door het park is niet veilig. We zien een man zijn hond uitlaten.
"Rashond," zegt hij. "Aanschaf: tweeduizend euro. Voer: vijftig per maand. Dierenarts, verzekeringen… negatieve ROI."
"Het is geen investering," zeg ik.Het is een gezinslid .
Hij kijkt me aan alsof ik net heb voorgesteld om geld in de sloot te gooien.
Bij de supermarkt wordt het nog erger. Ik gooi gedachteloos wat spullen in mijn mandje.
"Dat huismerk is exact hetzelfde product," zegt hij. "Andere verpakking, zelfde fabriek. Je betaalt hier twintig procent extra voor marketing en een gevoel."
Ik leg het terug. Hij glimlacht. Kleine overwinning.
Zelfs emoties ontsnappen niet. Ik vertel hem dat een vriend van me gaat trouwen.
"Mooie businesscase," knikt hij. "Gemiddelde bruiloft, wat, twintigduizend? Scheidingskans vijftig procent… risicoprofiel is matig. Maar goed, cashflow is éénmalig."
Ik weet niet of ik moet lachen of die vriend moet waarschuwen.
Zelfs als er een mooie vrouw voorbijloopt, vermoed ik dat hij niet naar haar glimlach kijkt, maar naar de afschrijving van haar handtas.
"Leuk ding, maar die leerprijs per vierkante centimeter slaat nergens op. Pure kapitaalvernietiging. Dat ding schrijft sneller af dan jij loopt."
Je vraagt je af of er nog ruimte is voor emotie, of dat zijn hart gewoon een pomp is die alleen aanslaat bij een gunstig energietarief.
Hij is de enige man die bij een begrafenis waarschijnlijk denkt:
"Mooie kist… maar voor dat beslag had je bij de bouwmarkt een betere.
Gerard krispijn