Ik had het geflikt. Vliegangst? Overwonnen.
Ik stapte dat tinnen monster in als een herboren mens, klaar om de wolken te omhelzen. Ik dacht dat turbulentie mijn grootste vijand was, maar ik had buiten de cast van The Exorcist gerekend die blijkbaar op rij 12 en 13 had ingecheckt.
Laten we beginnen bij mijn buurman. Of nou ja, zijn nageslacht. Een driejarige peuter die blijkbaar een professionele carrière als demon ambieerde. Drieënhalf uur lang – ik herhaal: DRIEËNHALF UUR – ging dit kind zo tekeer dat ik halverwege de vlucht serieus zocht naar een priester of een exorcist in de business class.
Ik zweer het op mijn opblaasbare nekkussen: ik zag dat kind zijn hoofd drie keer volledig om zijn as draaien terwijl hij mij aankeek met een blik die zei: "Je trommelvliezen zijn vandaag mijn persoonlijke speelbal."
En net toen ik dacht dat de bezetenheid het hoogtepunt was, kwam de genadeklap van de achterburen: een tweeling. Twee baby’s die blijkbaar een wedstrijdje ‘wie kan het glazuur van de tanden van de medepassagiers laten springen’ hielden.
Het was geen gehuil, het was sonische oorlogsvoering. Vergeleken met dit geluid is het krassen van nagels over een schoolbord een rustgevende yoga-sessie.
Het voelde alsof er iemand met gloeiende satéprikkers in mijn gehoorgangen stond te wroeten terwijl ik langzaam probeerde te sterven van ellende.
Maar de kers op deze rottende taart? De geur. Want blijkbaar vonden de kleine terroristen het nodig om ook een biologische aanval te openen. Binnen no-time hing er een aroma in de cabine dat het midden hield tussen een oververhit riool en een rottende vismarkt in de tropen. De welbekende ‘stinkende poepluier-walm’.
En aangezien je op 10.000 voet geen raampje open kunt zetten voor een beetje frisse lucht, zit je daar: gevangen in een luchtdichte buis, terwijl je de extracten van andermans reproductieve keuzes zit te inhaleren.
Waarom moet ik, de dappere reiziger die net zijn angst heeft overwonnen, de prijs betalen voor het feit dat zij blijkbaar geen Netflix-abonnement hadden op een koude winteravond? Vliegen is niet eng vanwege de zwaartekracht. Vliegen is eng omdat je opgesloten zit met een baby-orkest dat rechtstreeks uit de diepste krochten van de hel is geteleporteerd .
Volgende keer pak ik de fiets. Naar Gran Canaria . Met een helm op. En oordoppen van beton
Gerard Krispijn