Dames, heren, en alle 78 overige gender-identiteiten die vandaag toevallig uit de morele grabbelton zijn gevist: zet je schrap. We kijken naar de laatste akte van een tragikomedie genaamd 'Nederland'.
Dit kabinet geeft ons geen zetje; ze hebben de vliegende tackel ingezet terwijl we met onze veters aan elkaar geknoopt op de rand van de afgrond staan.
Laten we beginnen bij de mensen die dit land daadwerkelijk hebben opgebouwd: onze ouderen. Bedankt voor de wederopbouw, opa en oma! Als beloning hebben we de ouderenzorg vakkundig gesloopt. We noemen het 'zelfredzaamheid', maar eigenlijk bedoelen we: "Sterf alsjeblieft een beetje sneller en goedkoper in je eigen koude flatje."
Terwijl we miljarden over de balk smijten voor vage klimaatdoelen en wereldverbeteraars, mag de generatie die de dijken bouwde hopen op een robot-knuffelzeehond en een overwerkte stagiair die denkt dat een 'schone luier' een soort duurzame herbruikbare koffiefilter is.
Ondertussen is de 'woke-gekte' uitgegroeid tot een nationale hersenbloeding. We zijn zo inclusief geworden dat we iedereen omhelzen, behalve de nuchtere burger die de rekening betaalt. Wie nog durft te zeggen dat een man een man is, of dat we misschien eerst voor onze eigen mensen moeten zorgen, wordt door een peloton havermelk-elitaire moraalridders direct op het schavot van de cancelcultuur gezet.
We discussiëren langer over de kleur van een Piet dan over de vraag waarom de middenklasse massaal naar de voedselbank moet.
En dan die 'energiewaanzin'. We plegen economische hara-kiri om het klimaat te redden, terwijl de rest van de wereld lachend aan de steenkool zit. Onze oplossing? Een stroominfarct-puinhoop die zo groot is dat je straks een vergunning moet aanvragen om je elektrische tandenborstel op te laden, mits de zon schijnt en de windmolen niet net een bedreigde vogel heeft onthoofd.
We zitten in het donker, maar gelukkig wel met een enorm gevoel van morele superioriteit. De thermostaat staat op 15 graden, maar onze deug-score is nog nooit zo hoog geweest.
Ondertussen denderen de grenzen open in een tempo waar de gemiddelde draaideur jaloers op is. De 'immigratie-chaos' is compleet: we ruilen onze eigen cultuur en veiligheid in voor een eindeloze stroom mensen die we nergens kunnen laten, behalve in de sociale huurwoningen waar uw eigen kinderen al twintig jaar op wachten.
De middenklasse is de pinautomaat van dit waanzinnige experiment; we worden uitgeperst tot er alleen nog maar een leeg pakje magere melk overblijft.
Nederland was ooit een land van dijken, daden en nuchterheid. Nu zijn we een open inrichting waar de patiënten de directie vormen en de verpleging is wegbezuinigd. De laatste doet het licht uit—oh wacht, de stroom is al op.
Proost op de ondergang. We waren een prachtig land, totdat we collectief besloten dat gezond verstand een discriminerende uiting was.
Gerard Krispijn