Niet te veel op letten, maar soms moet ik gewoon even wat kwijt.
Sla gerust over.
Ik kwam een man tegen die in de coronatijd overal in meeliep. Sterker nog: hij was degene die bij de gemeente had aangevraagd om voor het verpleeghuis een stoeptegel te laten plaatsen met de tekst " Zwaai vanaf hier".( Geen gekheid.)
Nu sprak ik hem onlangs en begon ik over de Woo-verzoeken. Ineens draaide hij volledig om.
“Ja,” zei hij, “ik zei vanaf dag één al: hier klopt iets niet...”
De Grote Verzetstijd
Hoe we massaal de barricaden opgingen — achteraf
Wat is het toch heerlijk om in een land te wonen dat uitsluitend bestaat uit verzetstrijders.
Een paar jaar geleden zaten we midden in een ‘pandemie’. Een tijd van avondklokken, handen wassen, mondlappen, anderhalvemeterregels, idioot gedrag en het sluiten van verpleeghuizen.
Ouderen zaten, vaak zonder enige juridische onderbouwing, opgesloten tussen vier muren. In totale eenzaamheid.
En ze stierven in totale eenzaamheid.
Maar gelukkig weten we nu, in 2026, dat werkelijk iedereen daar destijds al fel op tegen was.
Als je de verhalen van nu mag geloven, was Nederland één groot bolwerk van burgerlijke ongehoorzaamheid. De terrassen zaten stiekem vol, mondkapjes werden massaal verbrand en de portiers bij de verpleeghuizen stonden met tranen in hun ogen te staken tegen het onrecht.
“Ik deed ook maar mijn werk,” vertellen ze nu, met tranen in hun ogen, gevolgd door een diepe, berouwvolle zucht.
Ah, het klassieke zinnetje.
Waar kennen we dat ook alweer van?
De portier wist dat het vreselijk was. De afdelingschef wist dat het vreselijk was. De directeur wist dat het vreselijk was.
Maar ja, de hypotheek en de huur moesten worden betaald, dus deden we de deuren toch maar op slot.
En lieten we de ouderen sterven in eenzaamheid.
“Het was de schuld van de overheid.”
Het is een wonder hoe geheugenverlies werkt.
De mensen die je destijds in de supermarkt probeerden dood te kijken omdat je zonder bekpamper rondliep, zeggen nu met een strak gezicht:
“Ik heb nooit meegedaan aan die waanzin. Ik zag vanaf dag één al dat het nergens op sloeg.”
Een mondmasker?
Nooit gedragen!
Die angstige blikken boven al die blauwe bekpampers destijds?
Dat was vast een of andere bizarre zenuwtic.
Dit land heeft een traditie op dit gebied. Het verzetssyndroom is terug van weggeweest.
Na mei 1945 bleek ook ineens iedere Nederlander eigenhandig de spoorwegen te hebben gesaboteerd en zat de gemiddelde zolder zo vol met onderduikers dat de vloer het begaf.
Als al die verhalen kloppen, hadden er in Nederland miljoenen Joden ondergedoken moeten zitten om te voldoen aan het enorme aantal heldhaftige overgrootouders dat we achteraf blijken te hebben gehad.
Iedereen kent wel zulke verhalen van mensen in zijn omgeving.
De geschiedenis herhaalt zich.
In dit geval beweert iedereen achteraf dat hij kritisch was, het nergens mee eens was en zich voortdurend tegen de maatregelen heeft verzet.
Het is alleen zo ontzettend jammer dat we die miljoenen verzetshelden destijds nergens hebben gezien toen de verpleeghuizen dichtgingen.
Maar ach, een kniesoor die daar nu nog op let.
Proost op ons verzet.
Met terugwerkende kracht.
Gerard Krispijn
uiteraard,,,,,,,wie de schoen past.......,