"Als je kunt ademen, kun je aan yoga doen", zei mijn kameraad Rob.
Nu heb ik door een hernia een beenverlamming gehad. Mijn rechterbeen functioneert sindsdien ongeveer als een goedkope tuinlamp op zonne-energie. Soms doet hij het, soms niet, en meestal niet wanneer je hem nodig hebt.
Maar Rob deed al een halfjaar aan yoga en mocht gratis een introducee meenemen. En omdat hij kennelijk een nogal vreemd gevoel voor humor heeft, koos hij mij. ( nog bedankt Rob)
Zien jullie het voor je? Een voormalige chauffeur met een kapotte rug en het evenwichtsgevoel van een dronken ooievaar op een luchtbed.
Tijdens de eerste yogales moesten we contact maken met de aarde. Dat lukte mij uitstekend. Ik lag er binnen tien minuten drie keer tegenaan.
Bij de neerwaartse hond zag ik eruit als een ingestorte bouwsteiger en tijdens de boomhouding ontdekte ik dat bomen met anderhalve functionerende poot doorgaans niet lang overeind blijven.
Rob lag ondertussen zijn medeleven te bewijzen door op zijn matje te liggen schudden van het lachen.
Na afloop kwam Truus naar me toe. Een spirituele medecursiste die had gezien dat mijn rechterbeen niet helemaal meewerkte.
"Misschien kan ik je helpen", zei ze vriendelijk.
We kregen een heel mooi gesprek en tijdens Dat gesprek kwamen we beiden tot de conclusie dat geld de oorzaak was van alle ellende in de wereld. Mensen gingen eraan kapot. We moesten elkaar als gelijkgestemde zielen helpen, zonder al dat materialistische gedoe.
Wat een mooi mens, dacht ik.
Ik maakte een afspraak en nam voor vijftig euro aan bioscoopbonnen mee. Gewoon als bedankje. Want iemand die belangeloos een ander helpt, geef je graag iets terug.
Dus ik stapte de volgende dag bij haar praktijk naar binnen .
Toen ik binnen kwam vertelde ik haar precies wat een ellende ik had . Mijn rechterbeen zat met vreselijke zenuwpijnen van mijn lies naast mijn rechter testikel tot diep in mijn kuit.
Nou, daar wist ze wel wat op.
Ik pak iedere strohalm aan dus ....
Eenmaal op haar behandeltafel begon Truus met dry needling.
Ze stak een naald in mijn kuit en begon ermee te bewegen alsof ze met een breinaald een verstopte regenpijp probeerde te ontstoppen.
Mijn half verlamde been, dat normaal nauwelijks belangstelling toont voor mijn dagelijkse bezigheden, schoot ineens in een kramp waar een professionele balletdanser jaloers op zou zijn.
"Dat is een goede reactie", zei Truus tevreden.
Een goede reactie?
Mijn tenen probeerden achter mijn oren te kruipen en ik produceerde geluiden die normaal alleen voorkomen wanneer iemand zijn geslachtsdelen tussen een bankschroef krijgt.
Maar Truus was nog niet klaar.
nee, die kreeg er blijkbaar zin in
Shockwave!
Ze pakte een apparaat dat eruitzag alsof het was overgebleven na de renovatie van de Schipholtunnel.
" TAK-TAK-TAK-TAK!"
Mijn lies en bovenbeen werd behandeld alsof er een betonnen fundering verwijderd moest worden. Ik overwoog serieus om mijn rechterbeen maar te laten amputeren en er een houten poot voor terug te nemen.
Na afloop lag ik nog even bij te komen. Mijn been voelde alsof er een complete motorcrosswedstrijd overheen was gereden.
En toen kwam het moment dat ik nooit meer vergeet.
"Dat is dan 140 euro. Heb je contant of wil je pinnen?"
Pardon?
Honderdveertig euro?
Ik dacht dat we elkaar als gelijkgestemde zielen zouden helpen? Dat geld de oorzaak was van alle ellende?
Kennelijk gold dat vooral voor mijn portemonnee.
Maar ik laat me niet kennen.
Zonder een spier van mijn bleke bek te vertrekken, haalde ik drie briefjes van vijftig tevoorschijn.
"Hartelijk bedankt, Truus. Ik hoop dat ik morgen verschil merk."
Dat zei ik dus echt. Terwijl ik al wist dat ik de volgende ochtend waarschijnlijk met een 'takel uit bed gehaald moest worden.
Het tientje wisselgeld mocht ze houden.
Ja, ik gaf Truus ook nog tien euro fooi!
Ik wilde tenslotte niet verantwoordelijk zijn voor nóg meer ellende in mijn leven nu ik wist dat geld zoveel ellende geeft.
Als dank kreeg ik een zakje kruidenthee mee. Volgens mij een spirituele melange van Vincent van Gogh-paardenbloesem, gedroogde brandnetel en kabouterschaamhaar.
"Goed voor je innerlijke balans", zei Truus.
Nou, mijn innerlijke balans was prima. Mijn portemonnee was 150 euro lichter en mijn rechterbeen had alle betrekkingen met de rest van mijn lichaam verbroken.
Bij de Gevangenpoort in Den Haag betaal je een stuk minder om te zien hoe mensen vroeger werden gemarteld. Daar krijg je tenminste nog een rondleiding bij.
De bioscoopbonnen zaten gelukkig nog in mijn jaszak.
Morgen ga ik met Rob naar de film.
Ik hoop dat het een horrorfilm wordt.
Dan kan ik eindelijk eens ontspannen kijken hoe iemand anders wordt gemarteld.
De dagen na de behandeling waren een openbaring. Niet omdat mijn hernia verdwenen was, maar omdat ik veertien dagen rondliep als een pinguïn met luieruitslag.
Iedere stap voelde alsof iemand mijn rechterbal in de frituurpan had laten vallen.
Namasté, en de groeten van mijn houten poot.
Gerard Krispijn