Beste medeburgers (of moet ik zeggen: toekomstige huurders van uw eigen leven?),
Ze hebben me hier opgesloten. De diagnose? "Chronische blootstelling aan de waarheid met complicaties van logisch nadenken." Volgens de staatspsychiater lijd ik aan 'Klaus-fobie'.
Hij zegt dat mijn angst voor de Energietransitie een psychose is. Maar terwijl zij mij volstoppen met pillen die naar soja smaken, kijken jullie buiten recht in de loop van een warmtepomp-geweer.
Horen jullie het dan niet? Dat zachte, monotone gezoem in de straat? Dat is niet de vooruitgang, dat is het geluid van de Great Reset die jullie woonkamer binnenmarcheert.
Ik schrijf dit met een gesmokkeld potlood op de achterkant van een SDG-brochure die ze hier als 'therapeutisch leesmateriaal' uitdelen. Luister goed: dat Energieloket in uw wijk is geen informatiepunt. Het is een biechtstoel voor de nieuwe religie van Klaus Schwab. U gaat daarheen voor advies over dubbel glas, maar u komt naar buiten met een digitale enkelband in de vorm van een Slimme Meter.
Die meter... dat is het alziend oog van Davos in uw meterkast! Ik vertelde de bewakers hier dat de meter rapporteert wanneer je een eitje bakt op het verkeerde moment, en dat Klaus dan persoonlijk een vinkje zet bij je sociaal kredietsysteem. Ze lachten. Ze zeiden dat ik "verward" was. Maar wie is hier nou verward? Ik, in mijn dwangbuis, of u, die vrijwillig de sleutel van uw thermostaat aan een algoritme geeft?
De SDG’s zijn geen doelen, het zijn de tralies van uw nieuwe gevangenis. "Duurzame steden"? Dat betekent dat u uw wijk niet meer uit mag zonder CO2-paspoort. "Betaalbare energie"? Dat betekent dat u alleen nog stroom krijgt als de wind gunstig staat voor de elite.
Ik zie ze hier elke dag door het raam: de drones van de 'Vierde Industriële Revolutie'. Ze controleren of we wel braaf zijn. En buiten doen ze hetzelfde met die 'slimme' snufjes die u nota bene zelf betaalt! U financiert uw eigen ondergang en noemt het 'verduurzamen'.
Niemand gelooft me. Mijn familie zegt dat ik "te veel Clou Zwaap heb gelezen". De verpleegster zegt dat Klaus Schwab gewoon een vriendelijke opa is die van stakeholder-kapitalisme houdt. Maar ik weet beter. De 'twist' is dat de wereld een gevangenis wordt zonder muren, en het Energieloket is de balie waar u zich laat inschrijven.
Geloof me niet als u dat niet wilt. Blijf maar slapen terwijl die meter in de gang zachtjes naar Zwitserland seint dat u nog steeds de lamp aan heeft. Maar onthoud mijn woorden als u straks 'niets bezit en gelukkig bent': ik zat hier voor u.
Met trillende groet uit de isoleercel,
Gerard Krispijn