Hoe gaat het? (Vraag dit niet in de trein)
Daar zit je dan. Intercity naar Utrecht, tweede klas, koptelefoon vergeten. Naast me zitten twee dames die elkaar blijkbaar een maand niet hebben gezien.
Ik bereid me voor op een update over hun werk of hun weerspannige pubers, maar de vraag "Hoe gaat het?" blijkt tegenwoordig de trekker van een cosmetisch spervuur waar geen waarschuwing tegen helpt.
Vroeger was het antwoord op die vraag een risicoloze formaliteit als "z’n gangetje". Nu krijg je direct een gedetailleerd onderhoudsrapport over de volledige rij cosmetische ingrepen die ze hebben ondergaan.
"Meid, wat zie je er goed uit!" begint de een, terwijl haar voorhoofd zo strak staat dat je er een ei op kunt bakken."Dankje!" antwoordt de ander trots. "Ik heb eindelijk die baby-botox gedaan voor m’n frons. En zie je m’n kaaklijn? Helemaal laten 'sculpten' met fillers. Ik had namelijk last van pre-jowling."Pre-jowling.
Ik kijk naar mijn eigen reflectie in het treinraam. Ik dacht dat ik gewoon een gezicht had, maar blijkbaar is elke vierkante millimeter huid een potentiële probleemzone geworden met een angstaanjagende naam.
De dames praten over hun gezicht met de nuchterheid waarmee mijn buurman vertelt over zijn nieuwe dakkapel.
Alles moet in het Engels, want "rimpels opvullen" klinkt blijkbaar als klussen bij de Gamma, maar volumizing the mid-face is hogere wiskunde."Ik stoorde me zo aan mijn hamsterwangen," zucht de een. "Daarom heb ik een vampire facial gedaan. Dan spuiten ze je eigen bloed terug in je gezicht. Heel natuurlijk!"
Mijn krant zakt langzaam naar beneden. Een vampire facial? Ik dacht dat we in een trein zaten, niet in een aflevering van True Blood. Het houdt niet op: ze hebben het over marionetlijnen, bunny lines en de gevreesde turkey neck. Het is een heel ecosysteem aan boerderijdieren en horrorfiguren in één gesprek.
"En wat kostte dat grapje dan?" vraagt de 'vampier' tussen neus en lipfillers door."Nou, voor die liquid facelift en het laten 'verfrissen' van mijn lippen was ik zo’n vijftienhonderd euro kwijt. Maar ja, het is een investering in jezelf, toch?"Vijftienhonderd euro.
Voor dat geld heb ik een tweedehands scooter of een heel behoorlijke vakantie, maar zij koopt er blijkbaar een gezicht voor dat in een staat van permanente verbazing verkeert. Het is fascinerend en doodvermoeiend tegelijk. We praten niet meer over gevoelens, maar over eenheden.
"Ik heb er dertig in m’n kraaienpootjes laten zetten, echt een aanrader!"
Ik stap uit bij het volgende station en voel me plotseling heel erg 'vintage'. Mijn gezicht beweegt als ik lach en mijn voorhoofd rimpelt als ik verbaasd ben. Terwijl ik het perron op loop, hoor ik nog net: "Ja, en volgende week laat ik m'n knieën doen, die rimpelen een beetje."Natuurlijk. De knieën. Ik hoop dat ze er nog een slok koffie doorheen krijgen met die nieuwe bovenlip.
Proost op de zwaartekracht, dames.
© 2026 Gerard Krispijn