Laten we eerlijk zijn: de moderne voortplanting is geen romantische aangelegenheid meer, het is een logistiek oorlogsplan. Wie tegenwoordig wacht tot de eerste echo om een opvangplek te regelen, is een rasechte optimist — of gewoon suïcidaal. Je moet er zó vroeg bij zijn dat de zaadcel de eicel nog een high-five moet geven terwijl jij al met de locatiemanager aan de lijn hangt: "Ja, luister, we gaan het over een kwartiertje proberen, kan ik vast een optie op de dinsdag en donderdag krijgen?"
Het is een bizarre psychose. We schrijven foetussen in die nog de grootte hebben van een doperwt. Tegen de tijd dat die baby eruit komt, heeft hij al drie nieuwsbrieven van de crèche ontvangen en een intakegesprek gehad voor zijn 'vrije ontplooiing', terwijl zijn ruggengraat nog in de steigers staat.
En dan de dag van de overdracht. De moderne ouder parkeert de bakfiets met de behendigheid van een vluchtauto bij een bankoverval. Zodra de deur van de crèche opengaat, wordt het kind over de drempel gekieperd als een zak illegaal vuurwerk. "Hier heb je de bron van mijn slaapgebrek! Hij heeft net een luier geproduceerd die de Conventie van Genève schendt! Tot over negen uur, doei!"
Het is een fascinerende herwaardering van bezit. Vraag een vader of je zijn nieuwe Audi mag lenen om grind te storten bij de bouwmarkt, en hij kijkt je aan alsof je vraagt of je zijn linkerbal mag frituren. Maar zijn bloedeigen vlees en bloed? Dat geeft hij met een strik eromheen af aan een stagiaire die 'Maan' heet en nog gelooft dat kristallen helpen tegen doorkomende tanden. De auto blijft blinkend en vergrendeld op de oprit, maar het kind wordt als een biologisch pakketje gedumpt bij de club van de 'Vrije Opvoeding'.
En daar begint de echte ellende. 'Vrije opvoeding' op de crèche is namelijk codetaal voor: "We laten de kinderen het lekker zelf uitzoeken terwijl wij havermelk-lattes drinken en toekijken hoe de kleuters de muren herdecoreren met biologische hummus." Grenzen zijn daar een patriarchaal construct. Als de kleine Splinter besluit om met een hamer op het hoofd van de kleine Meis te slaan, wordt dat niet gecorrigeerd, maar 'geobserveerd'. "Kijk, Splinter verkent de zwaartekracht en de grenzen van intermenselijke weerbaarheid. Wat een krachtige manifestatie!"
Je krijgt je kind aan het eind van de dag terug als een soort verwilderde Mowgli. Hij is ondergeklad met vingerverf op basis van kurkuma, ruikt naar geitenwollen sokken en heeft geleerd dat 'nee' een suggestie is waar je hard om moet lachen. Maar jij? Jij knikt instemmend terwijl je de rekening van 2000 euro per maand betaalt. Want alles is beter dan zelf thuiszitten met die kleine tiran.
We zijn collectief gek geworden. We vieren de 'gender reveal' pas als we de bevestigingsmail van de opvang binnen hebben. Want laten we eerlijk zijn: wat heb je aan een kind als je er de komende vier jaar zelf op moet passen? Dat is geen ouderschap, dat is een levenslang strafkamp zonder vervroegde vrijlating.
Dus, heb je een kinderwens? Leg die anticonceptie nog maar even niet weg. Bel eerst de crèche. Als er geen plek is bij de 'Vrije Ontdekkers', kun je die avond beter gewoon gaan Netflixen. Dat scheelt een hoop frustratie, een schuldgevoel over humane opvoeding, en een heleboel grind in je audi.
Gerard Krispijn