Het begon als een onschuldig praatje in het café. Tegenover me zat Guido. Normaal gesproken een man van weinig woorden, die hooguit emotioneel wordt als de ruitenwissers van zijn Ford Focus strepen achterlaten. Maar vandaag was Guido anders.Zijn gezicht had de kleur van een rijpe tomaat, zijn aderen stonden op springen en hij schreeuwde alsof Ronald Koeman persoonlijk zijn goudvissen had verdronken."Alweer via strafschoppen eruit!" brulde hij, terwijl hij wild met zijn handen zwaaide.
"Dat hele arrogante, overbetaalde kutzooitje moet eruit! Allemaal! Die honden verdienen miljoenen, maar kunnen nog geen bal vanaf elf meter in een doel van zeven meter schieten, de blinde dakduiven!"Een half uur lang stormde er een orkaan van pure frustratie over mij heen.
Ik hoorde een tactische analyse waar de gemiddelde generaal in het leger nog een puntje aan kan zuigen. Koeman had de verkeerde wissels toegepast, de spelers waren te lui, de penalty's nemen was een nationaal trauma en de beschaving zoals wij die kennen was definitief voorbij.
Ik knikte. Ik keek naar mijn koffie. Ik keek naar een vlieg op het raam. Ik zat in mijn hoofd uit te rekenen of het overstappen op een vast energiecontract toch voordeliger zou zijn.
Na exact dertig minuten woede viel het stil. Guido veegde het schuim van zijn lippen, keek me diep in de ogen en stelde de vraag die ze mij beter nooit kunnen stellen: "Wat vind jij?"Ik slikte mijn koekje door. "Ik? Ik volg geen voetbal. En trouwens... het is maar voetbal, toch?"Je had de stilte moeten horen.
De klok tikte. Als blikken konden doden, was ik ter plekke veranderd in een hoopje as en in mijn gedachten had hij de urn al vast. . Ik had net de ultieme zonde begaan in de religie van de Oranjefan. Zeggen dat voetbal 'maar een spelletje' is tegen een gefrustreerde supporter, is alsof je tegen de paus zegt dat de Bijbel eigenlijk best een aardig fantasieboek is.
Want laten we eerlijk zijn: wat is het nou eigenlijk? Een groep multimiljonairs in veel te strakke korte broekjes die achter een opgepompte bal aanrennen. En als die bal dan niet vaak genoeg in een netje rolt, zit heel Nederland met een collectieve depressie op de bank.
Wildvreemde mannen vallen elkaar huilend in de armen bij een doelpunt, om een uur later de bondscoach te willen lynchen via een woedende tweet.
We maken ons druk over elf gasten die na de wedstrijd in een ijsbad stappen, terwijl we zelf al een hernia krijgen als we de afstandsbediening moeten pakken.
Guido kijkt me nog steeds aan alsof ik een alien ben. "Maar voetbal..." stamelt hij.Ik glimlach, neem nog een slok koffie en besluit wijselijk te zwijgen over het feit dat ik de buitenspelval nog steeds verwar met een ingooifout. Proost op Koeman, Guido. En sterkte met je bloeddruk. Ik weet dat je meeleest. Tot maandag!
Gerard Krispijn