Waarom je je darmen niet moet uitlaten
Laten we de bullshit even letterlijk bij de hoorn vatten: darmspoeling is de ultieme hobby voor mensen die zó weinig problemen in hun leven hebben, dat ze besluiten hun eigen darmkanaal te pesten.
Het is de 'spiritualiteit van de achteruitgang'. Want blijkbaar is een normaal toiletbezoek voor sommigen niet meer Instagrammable genoeg; nee, er moet een industriële installatie aan te pas komen.
Het decor: een praktijk die "Louter Leven" of "Puur Poepen" heet. De therapeute, laten we haar Chantal noemen, kijkt je aan met een blik die het midden houdt tussen moederlijke bezorgdheid en de fascinatie van een rioolwerker bij een vetberg.
Ze vertelt je met een bloedserieus gezicht dat je dikke darm een soort "emotionele dumpplaats" is. Luister Chantal, de enige emotie die daar beneden momenteel leeft, is blinde paniek.
Dan het gereedschap. Je wordt geconfronteerd met de Hydro-Colon-Unit 3000. Het ziet eruit als iets waarmee ze in de jaren '50 aliens probeerden te ondervragen.
De inbrengprocedure is een lesje in nederigheid waarbij je je afvraagt op welk punt in je carrière het zó mis is gegaan dat je nu een vreemde vrouw toestemming geeft om een PVC-buis in je persoonlijke levenssfeer te parkeren.
"Ik zet de kraan open," zegt Chantal vrolijk. En daar gaat-ie.
Het gevoel is niet te beschrijven. Het is alsof je van binnenuit wordt opgeblazen door een overenthousiaste ballonnenclown.
Je darmen maken geluiden die doen denken aan een verstopt putje in een derderangs hotel. Je ligt daar, spartelend als een vis op het droge, terwijl de druk oploopt tot het punt waarop je vreest dat je oogballen eruit zullen ploppen als kurken uit een fles goedkope prosecco.
En dan komt de finale. De afvoer. Dankzij de handige glazen buis kun je live meegenieten van de ravage. Het is een soort National Geographic docu, maar dan van de plekken waar de zon nooit schijnt.
Je ziet dingen voorbij drijven waarvan je zéker weet dat je ze nooit hebt opgegeten. Is dat een legoblokje? Een kwartje uit het gulden-tijdperk? Of gewoon die kapsalon die je in een vlaag van verstandverbijstering om 03:00 uur 's nachts naar binnen hebt geharkt?
"Kijk," zegt Chantal, terwijl ze naar een bijzonder draderig brokstuk wijst, "dat is oude boosheid die loslaat." Nee Chantal, dat is een sliert onverteerde bamisoep en een flink stuk van mijn laatste restje eigenwaarde.
Na een uur ben je leeg. Niet 'lekker licht' leeg, maar 'mijn ziel is via een slang weggezogen' leeg. Je wankelt naar buiten met een darmflora die zo hard is weggevaagd dat zelfs de goede bacteriën waarschijnlijk politiek asiel hebben aangevraagd in je milt.
De moraal van het verhaal? Je darmen zijn een zelfreinigend systeem, geen pretpark voor tuinslangen. Maar hey, als je driehonderd euro wilt betalen om je eigen schroot voorbij te zien komen in een verlichte buis: leef je uit.
Ik hou het wel bij een kop sterke koffie en een krantje.
Gerard Krispijn