Er was een tijd dat muziek niet zomaar uit de lucht kwam vallen. Het was geen ontastbare stroom van eentjes en nulletjes die op de achtergrond voorbij kabbelde.
Muziek was een fysiek bezit. En het mooiste symbool daarvan was dat kleine, rechthoekige plastic doosje met die twee kenmerkende spoeltjes erin: het cassettebandje.
Wie nu moeiteloos een perfecte playlist in elkaar klikt op Spotify, zal het heilige geduld van vroeger nooit meer begrijpen. Een 'verzamelbandje' maken voor jezelf, of nog spannender: voor een geheime liefde, was een urenlange liefdesverklaring.
Je zat geknield voor de radiorecorder. Je vinger trillend boven de 'Pauze'- en 'Record'-knop, wachtend op dat ene specifieke nummer in de Top 40. En dan de eeuwige strijd met de radio-dj, die er steevast doorheen begon te praten vlak voordat het nummer was afgelopen. Het vereiste de concentratie van een topsporter en het geduld van een monnik.
Het cassettebandje dwong ons tot luisteren. Je kon niet zomaar gedachteloos doorklikken naar het volgende nummer. Je luisterde naar het hele album, van de eerste sissende toon tot de allerlaatste krakende stilte. En als je dan toch dat ene favoriete nummer nog een keer wilde horen, hoorde je dat vertrouwde, mechanische gezoem van het spoelen. Wrrrt. Soms gokte je precies goed, vaker zat je er net naast.
En wie herinnert zich niet het ultieme drama? De recorder die 'vals' begon te spelen omdat de batterijen van je Walkman bijna leeg waren. Of, nog erger: de recorder die 'band vrat'. Met bonzend hart trok je de cassette eruit, om te zien dat meters glanzend bruin magneetlint zich als een vogelnest in het apparaat hadden vastgedraaid.
Maar we gaven niet op. Met het puntje van een zeshoekig HB-potlood of een Bic-pen begon je aan de reddingsoperatie. Behoedzaam draaide je het lint weer strak op de spoel. Soms bleef er een kreukeltje in zitten, een klein litteken dat je voortaan bij elk luisterbeurtje terug hoorde als een korte hapering. Maar dat maakte het bandje alleen maar méér van jou.
Die kreukeltjes en haperingen zijn we kwijtgeraakt in onze jacht naar perfectie. Maar als ik heel goed luister, hoor ik in de verte nog steeds dat vertrouwde klik-klak van het plastic klepje dat dichtgaat.
Het startsein voor een muzikaal avontuur dat we koesterden in onze binnenzak
Gerard Krispijn