De wedergeboorte van de mens als Tamagotchi
We vertrouwen ons eigen lichaam voor geen meter meer. We voelen niet meer of we moe zijn; we wachten tot een algoritme ons vertelt dat onze 'REM-slaap-efficiency' vannacht slechts 62% was. "Schat, ik kan vandaag niet naar m'n werk, mijn horloge zegt dat ik eigenlijk nog slaap. Dus als ik nu praat, is dat technisch gezien een lucide droom."
En dan het ontbijt. Vergeet de tijd dat je trek had in een uitsmijter omdat het lekker was. De Pols-Dictator heeft gesproken: "U neemt nu dertig gram havermout, drie bosbessen en een snufje kurkuma. Uw bloeddruk is namelijk 1.2 punt te hoog voor een croissant. Kauw zevenentwintig keer. Nú. Als u doorslikt bij de zesentwintigste keer, trek ik vijf punten af van uw dagscore.
Het toppunt van de waanzin? De sociale kortsluiting. Sta je net midden in een serieus gesprek over de zin van het leven of de prijs van de bloemkool, trilt die digitale enkelband weer. Je ziet de blik van je gesprekspartner afdwalen naar zijn pols. Niet omdat hij een afspraak heeft, maar omdat zijn horloge hem sommeert om nu drie minuten diep in zijn buik te ademen."Sorry," stamelt hij dan, terwijl hij glazig naar het schermpje staart, "mijn bloeddruk tikt net de 135 aan, ik moet nu onmiddellijk heel stil gaan staan en aan een kabbelend beekje denken."
Daar sta je dan, als figurant in iemands persoonlijke medische experiment.De data liegen nooitWe rennen door het bos, niet voor de frisse lucht, maar voor de 'hartslagzones'. We staren naar grafiekjes om te zien of we wel gelukkig zijn.
Als het horloge morgen aangeeft dat we tijdens onze slaap moeten dromen over een kerkbezoek met de hond, dan doen we dat braaf. De data liegen immers nooit, ook al voelen we ons als een uitgeperste vaatdoek.Het wachten is op de volgende software-update. De update die de man in het park vertelt dat hij daadwerkelijk een mens is en dat hij best mag wandelen zonder dat een satelliet in de ruimte zijn darmflora controleert.
Maar tot die tijd blijven we slaven van het schermpje. Biep. Tijd om te ademen. In... en uit... Vergeet het niet, anders geeft het horloge een rood kruisje en mag je morgen alleen nog maar lauwwarm water en een halve rijstwafel.
Ondertussen is de enige in het hele park die nog écht leeft, de hond. Terwijl zijn baasje met een glazige blik staat te wachten tot de satelliet zijn bloeddruk heeft goedgekeurd, tilt de viervoeter doodgemoedereerd zijn poot op tegen een boom. Geen hartslagmeter, geen stappenteller, geen app die hem vertelt dat zijn urine-output nu optimaal is. Gewoon gaan wanneer de natuur roept.
Je ziet hem bijna kijken naar die hypermoderne pols-enkelband van zijn baas: "Wie van ons loopt hier nou eigenlijk aan de lijn?"
Gerard Krispijn
© 2026 Gerard Krispijn