k zit hier aan de keukentafel, de asbak vol en drie jointjes diep achter mijn kiezen. Op de achtergrond draait een van die hondenfilms—je kent ze wel. Zo’n trouwe viervoeter die tot z’n laatste snik bij z’n baasje blijft, ook al krijgt-ie alleen maar schoppen.
Terwijl ik daar in die waas van rook naar zit te kijken, zie ik het ineens glashelder: wij zijn die hond. De gewone burger is die trouwe lobbes die blijft hopen op een beetje liefde, terwijl de baasjes in de ivoren torens ons koudweg laten creperen.
Oke, ik geef het eerlijk toe: ik ben op dit moment zo stoned als een garnaal, maar die naald van de werkelijkheid prikt dwars door m'n roes heen. Juist nu zie ik de waanzin. We kijken naar de horizon en zien de kille, witte wieken van de 'vooruitgang' de lucht doorklieven. We bouwen miljardenverslindende parken voor de wind op zee, terwijl de harten in onze eigen straten bevriezen.
We noemen het 'transitie', maar ik noem het een morele uitverkoop. We zijn bezig de planeet te 'redden' voor over vijftig jaar,( mocht je daar in geloven) maar we laten de menselijkheid van vandaag gewoon doodbloeden.
Hoe durven we miljarden te storten in de ijzeren regens van de oorlog? Hoe durven we kogels te kopen die elders de toekomst doorzeven, terwijl we hier beknibbelen op de pleisters voor onze eigen zieken? Als een verpleegster om hulp roept of een leraar om boeken, dan is de schatkist plotseling een lege put. Maar voor de machines van de vernietiging is er altijd goud.
Men vertelt ons dat de broekriem moet worden aangehaald. Maar waarom voelt die riem alleen strak rond de nek van de kwetsbaren? Wat hebben onze kinderen aan een zuivere luchtstroom als ze opgroeien in de verstikkende stilte van armoede en angst?
Onze kinderen vragen niet om windmolens en spreadsheets; ze vragen om een land dat hen niet wegbezuinigt als een overtollige kostenpost.
Net als die hond in de film zijn we trouw tot het einde, maar de koek is op. We regelen de thermostaat van de wereld, maar laten de naastenliefde bevriezen.
Word wakker. De prijs van deze 'vooruitgang' is onze eigen beschaving. En geloof me, met die drie jointjes in mijn bloed zie ik het scherper dan al die stropdassen in Den Haag bij elkaar: die prijs is simpelweg te hoog.
“Echt tering... die jointjes hakken erin, maar die wereld nog veel harder.”
Peaceman
Gerard Krispijn