De Heilige Onwetendheid: Een Ode aan de Oogklep
Er is iets bewonderenswaardigs aan de snelheid waarmee iemand een officieel document van de overheid kan degraderen tot ‘complottheorie’. Het is een vorm van hogere gymnastiek, waarbij de hersenpan met een sierlijke boog over de feiten heen springt om veilig te landen in de vertrouwde modder van het eigen gelijk.
Je kent het wel. Je presenteert een waterdicht bewijs. Geen vage YouTube-video van een man met een aluminium hoedje in een kelder, maar een gortdroge PDF van een officieel overheidsportaal. Cijfers, stempels, bronvermeldingen – het soort kost waar zelfs een gemiddelde ambtenaar bij in slaap valt.
De reactie? Een meesterlijke uiting van intellectuele luiheid: "Onzin. Complot. Ik ga er niet eens naar kijken."
Prachtig. Het is de ultieme 'ik-houd-mijn-vingers-in-mijn-oren-en-zing-LALALA'-strategie, maar dan voor volwassenen.
Het moment dat je de behoefte voelt om de ander even stevig bij de schouders te pakken en te schudden tot de oogkleppen eraf rammelen. Maar pas op, want voor je het weet ben jij de agressor die hun zorgvuldig gecureerde schijnwerkelijkheid probeert te besmeuren met iets ranzigs als 'de feiten'.
Blijkbaar is een officiële .gov-site tegenwoordig de digitale versie van de boeman. Als je het niet bekijkt, bestaat het niet. Logisch. Als ik mijn bankafschriften niet open, ben ik technisch gezien ook een multimiljonair.
Laten we die mensen vooral koesteren. Terwijl de wereld om hen heen verandert op basis van de documenten die zij weigeren te lezen, zitten zij daar maar mooi. Gelukkig, onwetend en volkomen immuun voor alles wat ruikt naar de waarheid. Het moet heerlijk rustig zijn daarboven, in die vacuümgetrokken bovenkamer.
Proost op de struisvogelpolitiek. Hopelijk is het zand tussen hun oren een beetje comfortabel.