Je hebt het gedaan. Je hebt de politieke partij van je dromen gevonden. Die ene club die precies verwoordde wat jij bij de borrel aan de keukentafel brulde. Het was ware liefde. Je dacht dat ze je ziel hadden gelezen, maar gisteren bleek het gewoon een goedkope oneliner op een verkiezingfolder.
Ze hebben een standpunt ingenomen waar jij je niet in kunt vinden en nu is de wereld te klein. Of de partijleider staat op een foto met iemand waar jij het niet mee eens bent. Je bent er "helemaal klaar mee". Hoe durven ze? Ik stem nooit meer op ze !! Hebben ze dan geen ruggengraat?
Het is het tragische lot van de moderne mens: we zoeken geen volksvertegenwoordigers, we zoeken persoonlijke assistenten die onze meningen als een liefdekaart afwerken.
We willen een vriendschap en een politieke ideologie die zo naadloos aansluit op onze eigen gedachten dat het eigenlijk gewoon een gesprek met een spiegel is. Een spiegel die je na elke zin vertelt hoe briljant je bent.We verlangen naar die ene verzonnen 100% vriend.
.Wat een heerlijk leven moet dat zijn. Samen op de bank zitten en om de beurt "Precies!" en "Dat zeg ik!" roepen totdat de muren van pure eensgezindheid op je afkomen. Een echoput van twee personen waarin nooit iemand een moeilijke vraag stelt, omdat een moeilijke vraag direct wordt gezien als hoogverraad.
Het is de ultieme bubbel: veilig, warm en super saai.Het probleem is natuurlijk dat die persoon niet bestaat.
Zelfs de partijtop heeft blijkbaar een eigen agenda (vreselijk, ik weet het). Maar we blijven zoeken. We swipen vrienden én politieke partijen naar links of rechts zodra ze een mening hebben die we niet in een tegeltjeswijsheid op onze eigen tijdlijn zouden posten.
We ruilen jarenlange idealen in voor de korte kick van het "ik heb gelijk en de rest is gek".Misschien moeten we de lat nóg hoger leggen. Stop met zoeken naar mensen. Mensen zijn namelijk onhandig, hebben eigen ervaringen en ( het allerergste ) soms een eigen wil.
Koop een goudvis. Die is het 100% met je eens. Elke keer als je je gal spuwt over politiek verraad opent hij zijn bek in bewondering. Of hij heeft honger, maar dat negeren we voor het gemak. In een wereld vol nuances is de goudvis de enige die je nooit zal teleurstellen met een compromis.
Gerard Krispijn.