Laten we eerlijk zijn: we zijn als land een soort demente suikeroom geworden die de pincode van zijn eigen kluis is vergeten, terwijl de buurman met de reservesleutel alvast de breedbeeld-tv naar buiten draagt.
We hebben het hier over de grote Nederlandse stoelendans, waarbij de hoofdprijs een plekje in de schaduw is. Alleen jammer dat de stoelen in het verzorgingstehuis zijn verkocht om de stapelbedden in de noodopvang te financieren.
Het is een prachtig staaltje logica, rechtstreeks uit de koker van bureaucraten die zelf nog nooit een steunkous van dichtbij hebben gezien. Terwijl we braaf knikken bij het Verdrag van Dublin — dat sprookje waarin asielzoekers in het eerste veilige land blijven — trekken we in de praktijk gewoon de goudkraan open.
Voor de komende jaren praten we over een asielbegroting van ruim 7,6 miljard euro. Dat is geen begroting meer, dat is een onbeperkt buffet waar de Nederlandse belastingbetaler de afwas mag doen.
Ondertussen mag opa Jan de rekening betalen voor zijn eigen aftakeling. Terwijl de overheid voor een asielzoeker in de noodopvang moeiteloos 184 euro per dag aftikt — een slordige 67.160 euro per jaar voor een plekje op een cruiseschip — wordt Jan geplukt tot op de draad.
Heb je je hele leven braaf gespaard? Gefeliciteerd, de staat bedankt je met een maximale eigen bijdrage die oploopt tot 36.742 euro per jaar. Je betaalt dus je eigen faillissement, terwijl iemand die volgens de Dublin-regels niet eens hier had moeten zijn, gratis mag aanschuiven voor een bedrag dat bijna twee keer zo hoog ligt als jouw zorgbudget.
En dan de echte klap in het gezicht: de gemiste besparing.
In 2024 deed Nederland 8.000 verzoeken om asielzoekers over te dragen aan andere EU-landen, maar slechts 2.200 mensen werden daadwerkelijk uitgezet. De rest? Die blijft hier op onze kosten. Als we alleen al die 5.800 'blijvers' volgens de regels van Dublin direct hadden teruggestuurd, zou dat de schatkist jaarlijks circa 400 miljoen euro schelen.
Wat kun je doen met die 400 miljoen? Simpel: je kunt er de geplande bezuiniging van 260 miljoen euro op de ouderenzorg direct mee wegpoetsen. En van het wisselgeld van 140 miljoen? Daarvan kun je ruim 1.800 extra verpleegkundigen op fulltime basis aannemen om opa Jan wél die waardige zorg te geven die hij verdient.
Het is een cynische grap. We ruilen de rollator in voor de rubberboot. In Den Haag noemen ze dat 'internationale solidariteit'.
In de rest van het land noemen we dat gewoon je eigen grootouders bij het grofvuil zetten terwijl je de voordeur wagenwijd openzet voor de rest van de wereld.
Misschien moeten we de ouderenzorg omdopen tot 'Asiel voor de Eigen Bevolking'. Misschien dat er dan wél plotseling miljarden uit een potje voor 'noodhulp' getoverd kunnen worden.
Tot die tijd: sorry opa, nog even ophouden. De volgende cruiseboot ligt al in de sluis en die rekening betaalt zichzelf niet.
Gerard Krispijn