Wat zijn ze toch dom daar in Den Haag, hè? Je zou bijna medelijden krijgen met dat clubje ministers dat dag in, dag uit met een stalen gezicht besluiten neemt waar de gemiddelde Nederlander geen zak van snapt.

Zullen we het even hebben over “ons stikstofbeleid”? Onze boeren moeten weg voor een crisis die alleen in de computermodellen en op het papier van een paar ambtenaren bestaat. Want ja, die papieren cijfers moeten natuurlijk wel kloppen, ook al staat de natuur er buiten gewoon groen bij.

En het klimaat? Gelukkig luistert de politiek uitsluitend naar wetenschappers die de totale ondergang van de planeet voorspellen. Handig, want zorg dat de burgers in hun broek schijten van angst en dan kun je tenminste miljarden doorsluizen naar windmolenparken die stilstaan als het niet waait.

Ondertussen tekenen ze in alle “naïviteit” vluchtelingenakkoorden, waardoor we nu tot in de eeuwigheid verplicht zijn om iedereen die binnen komt waaien asiel te verlenen.

En defensie? Ach, we bouwen de krijgsmacht de komende jaren rustig weer op. De door de overheid gecontroleerde media zorgt ervoor dat de burgers geloven dat Poetin ieder moment in hun achtertuin kan staan en tegelijkertijd maakt men het volk ook wijs dat de Russen netjes wachten aan de grens tot de NAVO over een jaar of vijf haar munitievoorraden weer op peil heeft en de nieuwe tanks zijn geleverd.

Bestel de bitterballen maar vast, Vladimir wacht wel.

Wat een stelletje idioten, zou je denken. Maar laten we eerlijk zijn: zo dom zijn ze helemaal niet. Tenminste, degenen die wij zien misschien wel, maar achter de schermen zitten wel slimme mensen.

Het is eigenlijk pure genialiteit. We kijken naar een uitgekiend toneelstuk. Onze volksvertegenwoordigers zijn geen domme beleidsmakers; het zijn uitstekende loopjongens. Ze voeren simpelweg het script uit dat van hogerhand is geschreven door de échte regisseurs — die gezellige, schimmige elite die achter de schermen aan de touwtjes trekt terwijl ze nippen van hun champagne en toastjes vreten met kaviaar.

Dus, boos worden op ministers heeft dus evenveel zin als schelden tegen de acteur die de schurk speelt in een slechte film.

De oplossing ligt voor het grijpen: we doen gewoon niet meer mee. We trekken samen de stekker uit het systeem. Het enige wat we daarvoor nodig hebben, is een klein beetje eensgezindheid onder het volk. En laat dat nu nét het enige product zijn dat, in dit land van zestien miljoen meningen, totaal kapot is gemaakt.

De poppenkast draait dus nog wel even door.

Neem gerust nog wat popcorn.

Gerard Krispijn