Laat me beginnen met een enorme disclaimer: ik weet dat ik nu op de tenen trap van mensen die hun honden 'beter begrijpen dan mensen'. Ik bied mijn oprechte excuses aan voor het feit dat ik de 'passie' van de hondenshow niet direct begrijp. Want ja, we weten allemaal dat een Basset Hound niets liever doet dan zes uur roerloos op een trimtafel staan terwijl iemand zijn rimpels polijst met een fluwelen doekje. Hij geniet er zó van, hij kijkt bijna alsof hij... tja, alsof hij liever ergens in een sloot zou liggen, maar dat is natuurlijk puur enthousiasme in hondentaal.
Het concept van de show is simpel, maar krankzinnig. We nemen een dier dat genetisch gebouwd is om in de modder te rollen en aan de kont van een vreemde te snuffelen, en we veranderen hem in een soort harig porseleinen popje.Het is de enige plek op aarde waar een volwassen man in een ribfluwelen colbert op zijn knieën gaat om te controleren of de linkerbal van een poedel wel precies symmetrisch hangt ten opzichte van de rechter. Voor de wetenschap, natuurlijk.
De gemiddelde showhond brengt meer tijd door bij de kapper dan de voltallige cast van een gemiddelde realityserie. Er wordt in zo’n hal meer haarlak gebruikt dan bij een kappersbeurs in de jaren '80. Als je per ongeluk een aansteker gebruikt in de buurt van een getoupeerde Afghaanse windhond, heb je geen kampioen meer, maar een middelgrote bosbrand.
En dan heb je de 'handling'. Dat is het moment dat de eigenaar ( vaak gekleed in een glimmend mantelpakje dat precies vloekt met de vacht van de hond )met het dier door de ring gaat draf wandelen. Het is een soort bizarre paringsdans.
De hond moet kijken alsof hij de Nobelprijs voor de Vrede heeft gewonnen, terwijl de eigenaar hem probeert te sturen met een onzichtbaar lijntje en een stukje lauwe leverworst dat al drie uur in een zweterige broekzak zit. Maar hey, "hij vindt het geweldig!", roept de eigenaar, terwijl de hond kijkt naar de uitgang met een blik die schreeuwt om een asielaanvraag.
De juryleden zijn de hogepriesters van deze sekte. Zij hebben de macht om een hond sociaal te vernietigen. "Helaas, de hoek van de spronggewrichten is 112 graden in plaats van 110. Deze hond is praktisch een mislukking." De hond zelf denkt ondertussen alleen maar: "Ik ruik een frikandel in rij vier en ik zweer je dat ik hem ga vinden zodra dit mens ophoudt met aan mijn staart te trekken.
"Uiteindelijk gaat de winnaar naar huis met een plastic rozet van twee euro en de eer dat hij 'Best in Show' is. De eigenaar huilt van geluk en post 400 foto's op Facebook met de tekst: "Hij was zo trots!". De hond? Die wil alleen maar naar huis om op de bank scheten te laten en de kat van de buren te terroriseren. Maar nee, eerst moet hij nog even stilstaan voor de groepsfoto, met die eeuwige strik in zijn haar en de waardigheid van een wolf die per ongeluk in een tutu is beland.
Mijn welgemeende excuses dus. Het is geen dierenmishandeling, het is 'high fashion' voor wezens die hun eigen achterwerk likken. Wie ben ik om daar iets van te vinden?
Gerard Krispijn
PS
Ik vroeg aan een maat die hier zonet op visite was.." Denk je dat de disclaimer de "hondenmensen" een beetje kalm houdt, of zullen ze alsnog de aanval inzetten op mijn "gebrek aan inzicht"
Hij zei alleen maar " wat denk je zelf?
Gerard Krispijn