Ja natuurlijk, daar was hij weer: de leugenaar Jesse Klaver, de man die de werkelijkheid net zo makkelijk naar zijn hand zet als Rutte. Tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen van een paar dagen geleden presteerde hij het weer om met een strakke smoel te beweren dat we in Nederland “geen open grenzen” hebben.
Een ongelooflijke uitspraak. Ik vraag mij dan direct af hoe de duizenden migranten die wekelijks ons land binnenwandelen dat zelf ervaren. Hebben die toevallig een tunnel gegraven die wij nog niet hebben ontdekt? Volgens Jesse is er in ieder geval geen vuiltje aan de lucht. De grens is dicht, de poort zit op slot en die eindeloze stromen mensen zijn waarschijnlijk gewoon heel enthousiaste toeristen die de weg naar Scheveningen kwijt zijn.
Het is telkens weer hetzelfde met deze leugenaar . Als de feiten niet meewerken, dan trekken we toch gewoon een doos met leugens open? Hij weet dat de meeste burgers toch niets controleren en alleen maar ja en amen zeggen als ze in Den Haag iets vertellen.
Weten we nog hoe Jesse Klaver tijdens het RTL Verkiezingsdebat van 28 februari 2021 de harten van de kijkers probeerde te raken? Emotioneel vertelde hij dat hij met zijn zusje had gebeld, die arts zou zijn op een covid-afdeling. Zij zou hem hebben gezegd dat Den Haag moest weten waar het wel en niet over ging.
Een aangrijpend verhaal, precies op het moment dat half labiel Nederland met 4 bekpampers op hun smoel liepen.. Alleen had Klaver zich volgens eerdere berichten altijd als enig kind gepresenteerd. Een zusje dat ineens op een covid-afdeling werkt, terwijl je volgens eigen zeggen enig kind bent? Dan begin je je toch af te vragen of dat verhaal niet ergens uit de politieke duim is gezogen. Naderhand gaf hij lachend gewoon toe dat hij het verhaal had verzonnen.
Met zijn fantasie kun je natuurlijk alles rechtpraten. Als je je eigen stamboom al ter plekke kunt verzinnen voor een paar extra zetels, dan is een open grens ontkennen kinderspel. Wat is zijn volgende leugen? Een hartverscheurend verhaal over zijn goudvis die hij niet heeft, omdat die geen betaalbare vissenkom kan vinden? Of een emotioneel verhaal namens zijn denkbeeldige boerenoom die lijdt onder de stikstofcrisis?
Dit soort politieke leugenaars willen ons land regeren en eisen daarbij de morele verhevenheid op. Maar zolang Jesse de grens tussen feit en fictie net zo wijd openzet als de echte landsgrenzen, blijft zijn politieke geloofwaardigheid een sprookje waar zelfs de Efteling nog een puntje aan kan zuigen.
Gerard Krispijn