Hoe we straks misschien zelf smeken om onze vrijheid in te leveren.
Kijk eens om je heen.
In Franse steden vliegen de straatstenen door de lucht, staan auto's in brand en probeert de oproerpolitie de boel niet eens onder controle te krijgen. Op televisie schuift ondertussen de zoveelste deskundige aan die met een ernstig gezicht spreekt over maatschappelijke onrust
Maatschappelijke onrust? Als je auto in brand staat, noem je dat volgens mij gewoon een enorme teringzooi.
Maar waar ik me nog veel meer zorgen over maak, is wat er ná die chaos gebeurt.
Want er bestaat een oud principe: *Ordo ab Chao*. Orde uit chaos.
En dat principe is akelig eenvoudig. Een samenleving raakt ontwricht. Mensen worden bang, boos en onzeker. Op een gegeven moment zijn ze het zo spuugzat dat ze nog maar één ding willen.
Dat de overheid ingrijpt. Koste wat kost.
En daar zit precies het gevaar.
Want een bange burger stelt ineens een stuk minder lastige vragen.
Meer camera's op straat? Prima, als het maar veilig wordt.
Overal digitale identificatie? Vooruit dan maar.
Een avondklok? Ach, tijdelijk toch?
Wat extra bevoegdheden voor de overheid? Als die ellende maar ophoudt!
En voordat je het weet, lever je stukje bij beetje vrijheden in waarvoor vorige generaties nog op de barricaden stonden.
Het wrange is dat je daarvoor niet eens hoeft te bewijzen dat een overheid zelf achter de chaos zit dat blijkt achteraf pas. .
Het is nu al zorgwekkend genoeg als bestuurders een crisis aangrijpen om maatregelen door te drukken die onder normale omstandigheden nooit geaccepteerd zouden worden.
En natuurlijk wordt alles verkocht met dezelfde prachtige woorden: veiligheid, bescherming en onze gezamenlijke toekomst.
Je zou bijna vergeten te vragen wie ons straks tegen die bescherming moet beschermen.
Ondertussen zitten miljoenen mensen 's avonds op de bank naar het journaal te kijken. Ze zien brandende auto's, vernielde winkels en mensen die elkaar de hersens inslaan.
En ze denken: "Als ze er maar iets aan doen."
Dat begrijp ik best. Niemand wil dat zijn kinderen bang over straat moeten. Niemand wil zijn auto uitgebrand terugvinden of zijn winkelruit aan diggelen zien liggen.
Maar juist daarom moeten we oppassen.
Want hoe groter de angst, hoe makkelijker het wordt om vrijheid aan de kant te zetten. .
En het meest verontrustende?
Natuurlijk komt er helemaal geen grote aankondiging dat onze vrijheid wordt ingeperkt. Geen dictator die vanaf een balkon staat te schreeuwen. Geen tanks door de straten.
het gaat veel eenvoudiger.
Een nieuwe wet hier. Een extra bevoegdheid daar. Nog een camera, nog een registratieplicht en nog een maatregel die zogenaamd alleen voor noodgevallen bedoeld is.
Totdat we op een ochtend wakker worden in een land waar alles keurig geregistreerd, gecontroleerd en beveiligd is.
Behalve onze vrijheid.
En het ergste is misschien nog wel dat niemand die vrijheid van ons hoefde af te pakken.
We hebben haar zelf ingeleverd. Uit angst. Met een opgeluchte glimlach. En onder het motto: gelukkig doet de overheid eindelijk iets.
Maar zoals eerdere grote gebeurtenissen. De oplossing word nooit geboden om het probleem op te lossen, het probleem word gecreëerd om de oplossing te geven die allang klaar lag.
Gerard Krispijn