Wie herinnert zich de moderne martelgang van de coupe soleil nog? Je kwam de salon binnen voor een "frisse look" en voor je het wist, werd je in een stoel gedrukt en kreeg je een strakke, blauwe plastic kap over je hoofd getrokken.
Het ding zat zo strak dat je wenkbrauwen halverwege je voorhoofd hingen en je oren dubbelgeklapt zaten als een verwarde beagle.
En dan begon het grote vissen.
De kapster pakte een soort verlengde haaknaald (waarschijnlijk hetzelfde gereedschap dat ze in het oude Egypte gebruikten voor mummificaties)en begon door die kleine gaatjes in dat plastic op je schedel te jagen. Plop. Plop. Auw. "Niet zo trekken, schat, wie mooi wil gaan moet pijn doorstaan," zei ze, terwijl ze weer een plukje haar door zo'n gaatje naar buiten hengelde.
Tegen de tijd dat ze klaar was, zag je eruit als een menselijke egel met een identiteitscrisis.
Vervolgens kwam de chemische aanval. Er werd een papje op die plukjes gesmeerd dat rook naar een mengsel van ammoniak en de onderkant van een vuilnisbak. Terwijl dat dertig minuten moest "intrekken" (lees: je hoofdhuid langzaam wegbranden), werd je onder de droogkap gezet. Een soort ruimteschip-helm die zo heet werd dat je oogbollen bijna uitdroogden.
Het resultaat? Je kwam niet buiten met de subtiele 'sun-kissed' lokken van een fotomodel . Nee, je had de Zebra-look. Harde, witgele strepen die perfect recht over je hoofd liepen, alsof er een peloton wielrenners over je kruin was gereden.
Maar we waren er trots op! Samen met een flinke bus Elnett-haarlak (die een gat in de ozonlaag schoot zodra je de dop indrukte) en schoudervullingen waar een American Football-speler bang van zou worden, was je klaar voor de disco.
Dus ja, die kapsalons van nu zijn misschien "beter" voor je haar, maar ze missen het karakter. De spanning. Het gevaar. Geef mij maar die haaknaald en dat plastic mutsje ( om naar te kijken) Dan wist je tenminste dat je leefde.
Wie van jullie weten dit nog?
Gerard Krispijn