Vroeger had je op elk familiefeest één aangewezen slachtoffer: de oom met de Video 8 camera.
Zodra er een taart werd aangesneden of een ring werd omgeschoven, verscheen Oom Harrie ten tonele met een apparaat op zijn schouder dat het midden hield tussen een bazooka en een magnetron.
Dit was geen hobby; dit was topsport. De camera woog namelijk acht kilo en werkte op een accu die de omvang had van een autobatterij. Oom Harrie liep de hele dag met een lichte helling naar rechts, terwijl hij door een piepklein zwart wit zoekertje keek dat constant besloeg door zijn eigen zweet.
Het resultaat van die dag was een drie uur durende martelgang die we maanden later verplicht moesten bekijken op de videorecorder. Kijken naar een bruiloftsvideo was een effectieve behandeling tegen zeeziekte, want Oom Harrie had nog nooit gehoord van een statief.
Het beeld schudde alsof de ceremonie plaatsvond tijdens een aardbeving van 8.4 op de schaal van Richter.Daarbij had Harrie een obsessie met de zoomknop. Zwoemmm. Ineens zat je zo dicht op de neus van de ambtenaar dat je zijn meeëters kon tellen. Zwoemmm. En we vlogen weer terug naar een shot van de acherkant van de bloemstukken.
Het was alsof je naar een actiefilm keek, maar dan zonder de actie en met heel veel beelden van de vloerbedekking, omdat Harrie vergat de camera uit te zetten terwijl hij naar het buffet liep.Het ergste was echter het geluid. Omdat de microfoon vlak naast Harrie’s gezicht zat, hoorde je de hele film lang zijn zware ademhaling, die klonk alsof Darth Vader een marathon liep.
Tussendoor gaf hij ook nog live commentaar: "Nou, de soep is koud hoor," of "Kijk, daar heb je tante Sjaan, die heeft ook weer een goedkope jurk aan." Tante Sjaan, die op dat moment net een hap huzarensalade nam, was zich van geen kwaad bewust, maar haar kauwbewegingen werden voor de eeuwigheid vastgelegd in close up.
Als de tape na drie uur eindelijk met een luidruchtig mechanisch protest uit de videorecorder werd gespuugd, had iedereen in de kamer hoofdpijn en last van evenwichtsstoornissen.
"Prachtig hè," zei Harrie dan, terwijl hij de tape met een viltstift voorzag van de titel 'Huwelijk 1991 Deel 1'.Deel 1. Dat was het moment dat je wist dat je voorlopig niet naar huis mocht.
Gerard Krispjjn