Laten we eerlijk zijn: ik ben niet gestopt met roken omdat ik plotseling het licht zag, of omdat ik zo nodig mijn longen wilde trakteren op een kuuroord van berglucht.
Nee, ik ben gestopt omdat mijn hernia en bijbehorende beenuitval besloten dat mijn inkomen voortaan ook ‘verlamd’ moest zijn. Ineens was de keuze simpel: of een pakje filtersigaretten, of, nou ja, eten.
Als ik die hernia niet had gehad, had ik nu waarschijnlijk nog steeds vrolijk als een stoomtrein uit mijn raam gehangen. Ik was een trotse doorpaffer.
Maar weet je wat het ergste is aan stoppen? Niet de hunkering naar nicotine of het feit dat ik nu naar pepermunt ruik in plaats van naar een asbak uit de jaren ’80. Nee, het zijn de Andere Ex-Rokers.
Je kent ze wel. Mensen die drie weken gestopt zijn en zich plotseling gedragen alsof ze de reïncarnatie van Moeder Teresa met een gezonde blos zijn. Ze lopen langs je heen, snuiven dramatisch met hun neus – die nu blijkbaar de gevoeligheid heeft van een drugshond bij de douane – en roepen: “Goh, ruik jij dat ook? Wat een onvoorstelbare stank. Hoe hebben we dat ooit kunnen doen?”
Pardon? ‘We’? Drie weken geleden zat je nog met je aansteker in de aanslag bij de bushalte!
Het zijn de zendelingen van de Schone Lucht. De mensen die, zodra ze hun laatste peuk hebben uitgedrukt, een soort amnesie krijgen voor de dertig jaar dat ze zelf de buurt blauw hebben gezet.
Nu staan ze met een vermanend vingertje te wapperen naar iedereen die nog wel een genotsstokje opsteekt, alsof ze hoogstpersoonlijk het gat in de ozonlaag aan het dichtbreien zijn.
Ik kijk dan naar beneden, naar mijn eigen been dat niet meer helemaal meewerkt, en ik denk: "Vriend, ik zit hier niet omdat ik zo deugdzaam ben. Ik zit hier omdat mijn portemonnee momenteel evenveel lucht bevat als mijn longen."
Er is niets irritanter dan een bekeerde zondaar die is vergeten dat hij gisteren nog in dezelfde modderpoel lag. Dus, tegen de mensen die nu mopperen op de rokers: doe even rustig. Wees blij dat je neus het weer doet, maar bewaar die morele verontwaardiging voor mensen die écht iets misdaan hebben. Zoals mensen die ananas op een pizza doen.
Ik? Ik ben nu officieel ‘gezond’. Niet omdat ik het wilde, maar omdat mijn bankrekening de vlam eruit heeft geblazen.
En als je me ziet kijken naar je sigaret, dan is dat geen afkeur. Dat is pure, onversneden jaloezie.
Gerard Krispijn.