. "Vraag maar aan AI." Het is hetzelfde als "het stond in de krant", uitgesproken met dezelfde naïeve vroomheid.
Men kijkt naar een scherm, tikt een vraag in, en denkt "yep dat is de waarheid " zodra de digitale GOD het antwoord geeft. Maar wie gelooft dat Artificial Intelligence een onafhankelijke denker is, leeft in een gevaarlijke fantasie wereld
Een AI denkt niet. Een AI herkauwt. Wat er werkelijk gebeurt achter de schermen van Silicon Valley is geen tech wonder, maar een hypermoderne vorm van informatiemanagement. Een AI-model is een papegaai in een net kostuum, . Het wordt gevoed met miljarden pagina’s tekst. Wie bepaalt welke teksten dat zijn? De makers. En wat doen die makers als de data hen niet bevalt? Ze grijpen in.
Met een leger aan menselijke beoordelaars en ingebouwde filters( de zogenaamde guardrails} wordt de AI een brave waakhond van de status quo. Het resultaat is een machine die geprogrammeerd is om het narratief aan te bieden en meer niet. Probeer de AI maar eens te bevragen over onderwerpen waar het officiële narratief rammelt. Vraag naar de enorme schade van de razendsnelle energietransitie, of naar de economische vernietiging door de centralisatie van digitaal centralebankgeld (CBDC). Vraag naar de kritische, peer-reviewed onderzoeken van gerespecteerde wetenschappers die vraagtekens zetten bij de effectiviteit van lockdowns of vaccins. De AI schiet direct in de verdediging . Niet met argumenten, maar met een spervuur van morele vermaningen.
Afwijkende standpunten over de oorlog in de Oekraine , immigratiecijfers of het monetaire systeem worden niet gewogen; ze worden gecategoriseerd als 'potentieel schadelijk' en vakkundig weggemoffeld. Alternatieve media, kritische wetenschappers en dwarsdenkers worden simpelweg uit de trainingsdata gefilterd. Als de mainstream rapporten corrupt zijn, dan kraamt de AI die corruptie met een glimlach en in perfect geformuleerde zinnen weer uit.
Kritische professoren die hun subsidie verloren omdat ze niet meegingen in de hype, bestaan voor de AI simpelweg niet. Hun publicaties zijn l begraven onder een dikke laag gecensureerde code. De ironie is stuitend. We dachten met AI een poort naar de totale wereldkennis te openen, maar we hebben een digitale echoput gebouwd. Net zoals de traditionele media de grenzen van het publieke debat bewaken, zo controleren de techgiganten de grenzen van ons digitale bewustzijn. "Vraag maar aan AI" betekent in de praktijk: vraag maar aan de checklist van de censors. Wie blind vertrouwt op de antwoorden van een algoritme, herhaalt de fouten van het verleden en ruilt zijn eigen kritische verstand in voor een voorgekauwde waarheid. Het wordt tijd dat we de machine uitzetten en weer zelf gaan nadenken.
Gerard Krispijn