Hebben jullie Maurice de Hond gezien voor de parlementaire enquêtecommissie?
Als de coronacrisis ons iets heeft geleerd, dan is het wel dat de Nederlandse wetenschapsjournalistiek beschikt over een absoluut supertalent: het vermogen om met de vinger in de neus, met 130 kilometer per uur de verkeerde kant op te rijden, en bij de crash te beweren dat de vangrail fout geparkeerd stond
.Neem nu de ruzie tussen de onfeilbare journalisten van de gevestigde pers en die ene hardnekkige meneer die al jaren peilingen verzorgt: Maurice de Hond.
Wat was het destijds een fijne tijd voor Maarten Keulemans en zijn vrolijke bende toetsenbordrechters. Maurice de Hond begon te roepen dat we ramen open moesten zetten omdat het virus via zweefdruppeltjes (aërosolen) door de lucht vloog. Nou, de media schoten direct in de stress. Aërosolen? Rot op met je moeilijke woorden, Maurice!
De Officiële Wetenschap van het RIVM had immers gesproken: het virus verplaatst zich uitsluitend via zware fluimen die na exact 149 centimeter uit de lucht vallen. Dus wat deden we? We gingen op advies van de experts massaal anderhalve meter uit elkaar staan, bouwden supermarkten om met pijlen op de grond, maakten de burgers zo gek dat ze bijna allemaal veranderden in boa's en desinfecteerden onze winkelwagentjes alsof we een openhartoperatie op de groenteafdeling gingen uitvoeren.
Wie dacht dat ventilatie hielp, werd door de media vakkundig weggezet als een wappie die waarschijnlijk ook geloofde dat de aarde plat is en dat Mark Rutte een hagedis is.
Maar we spoelen even vooruit naar nu. De officiële rapporten liggen er. Wat blijkt? Die spatschermen werkten als een soort broeikas voor het virus, dat handenwassen deed vrij weinig, en het zweefde inderdaad... gewoon door de lucht.
Maurice had dus vanaf dag één gewoon gelijk. Nu zou je denken dat Maarten Keulemans met een grote bos bloemen en een spandoek met "Sorry Maurice, je had gelijk" bij De Hond op de stoep staat. Welnee! Een journalist trekt zijn keutel niet in. De media lijden plotseling aan een collectieve vorm van alzheimer waar Rutte nog een puntje aan kan zuigen.
De talkshowtafels waar Maurice destijds werd bespot, zitten nu vol met experts die met een strak gezicht uitleggen dat "we nu pas écht begrijpen hoe belangrijk frisse lucht is". Alsof ze het zelf hebben uitgevonden tijdens een boswandeling.
De feiten hebben achteraf gelijk gekregen, Maurice heeft zijn morele overwinning, en de heren journalisten hebben hun ego nog helemaal heelhuids in de plooi. Eind goed, al goed. Maurice, je hoeft geen excuses van die journalisten hoor. Je hebt van ons het respect. En dat is vele malen belangrijker.
Gerard Krispijn