Daar lig je dan, starend naar het plafond, terwijl de babyfoon een geluid produceert dat doet denken aan een dinosauruskloof in een ravijn.
Je vraagt je af of de buren de Kinderbescherming al hebben gebeld, of dat ze gewoon meegenieten van deze gratis deathmetal-voorstelling.
Er gaat een hardnekkig gerucht dat elke huilbui een stukje brein wegbrandt. Onzin. Als dat waar was, bestond de helft van de mensheid uit amandelen met een zonnebril.
Zolang je kind droog, gevoed en veilig is, is dat gekrijs vaak gewoon een zeer luidruchtige klacht over het feit dat de wereld niet 24/7 om hun entertainment draait.
Je zet de wekker. "Ik laat hem vijf minuten huilen." Na drie minuten voelt het alsof je een puppy in een vrieskist hebt achtergelaten. Na vier minuten overweeg je de kerk te bellen voor een uitdrijving.
Wetenschappelijk gezien is er niets mis, maar jouw cortisolniveau piekt harder dan de bitcoinwaarde in 2021.
Zelfbehoud is ook een vak: Soms is de baby laten huilen de enige manier om te voorkomen dat je zelf huilend in de foetushouding naast de koelkast gaat liggen.
Een ouder die 15 minuten in stilte naar een muur staart, is een betere ouder dan een ouder die probeert een luier te verschonen terwijl ze hallucinaties hebben van slaaptekort.
De enige echte schade die optreedt, is aan je eigen trommelvliezen en de batterijduur van de babyfoon. Baby's herstellen sneller van een huilsessie dan jij van die derde kop lauwe Senseo.
Benadering verschil tussen mannen en vrouwen.
Voor een moeder is de babyfoon geen apparaat, maar een verlengstuk van haar centrale zenuwstelsel.
Ze hoort het verschil tussen een 'ik-heb-honger-huiltje', een 'ik-ben-eenzaam-huiltje' en een 'er-zit-een-pluisje-tussen-mijn-tenen-huiltje'.
Ze sluipt de kamer binnen als een ninja met artrose. Eén krakende vloerplank en ze bevriest drie minuten in een onmogelijke yogahouding.
Ze ligt in bed te googelen of "vijf minuten huilen" leidt tot een levenslang trauma, terwijl ze ondertussen zachtjes meehuilt in haar kussen.
De Vader: De Projectmanager
Voor een vader is een huilende baby een technisch defect dat zo efficiënt mogelijk opgelost moet worden.
Hij hoort geluid. Hard geluid. Het soort geluid dat interfereert met zijn REM-slaap. Zijn eerste reactie? "Schat, hoor jij dat ook?" (Wetende dat zij al drie kwartier wakker is).
Als hij eruit moet, is het een militaire operatie. Hij doet het licht aan (fataal!), checkt de luier als een monteur die onder een motorkap kijkt, en concludeert: "Hij is droog, dus hij stelt zich aan."
Hij kan oprecht geloven dat de baby "het expres doet om de wedstrijd van morgen te verpesten". Hij valt daarna binnen 4 seconden weer in slaap, terwijl de moeder nog drie uur naar de muren staart en zich afvraagt of ze de baby wel genoeg liefde heeft gegeven.
De Grote Clash
Zij: "We moeten hem troosten, hij voelt zich onveilig!"
Hij: "Hij traint gewoon zijn longen, schat. Het is cardio. Hij wordt de nieuwe Verstappen, maar dan met een romper."
Het resultaat? Moeders eindigen vaak met de baby in hun eigen bed (en een voet in hun nek), terwijl vaders de volgende ochtend opgewekt zeggen: "Goh, hij heeft vannacht eigenlijk best goed doorgeslapen, hè?"
Gerard Krispijn