Vandaag praten we over de Champions League van de pijn. Vandaag praten we over de dag dat de gemiddelde Nederlandse man transformeerde in een kermende hoop ellende op de badkamermat, discussiërend met het koude linoleum over de zin van het bestaan. Waarom? Omdat een korreltje kalk ter grootte van een hagelslagje heeft besloten dat jouw urineleider de ideale plek is voor een polonaise.
Dames, jullie hebben ons decennialang uitgelachen met jullie "bevallingen". "Ik was 36 uur in de weer voor de kleine," hoor ik je zeggen. En ja, dat klinkt als een uitdaging. Maar volgens de overlevering – en menig getraumatiseerde uroloog – is het uitpissen van een niersteen pijnlijker dan tien bevallingen achter elkaar. Dat betekent dat de man op dit moment technisch gezien een heel elftal aan het baren is. Alleen zonder de ruggenprik, de hippe babynaam en de kraamvisite die je overlaadt met rompertjes. Nee, wij krijgen een plastic zeefje en de instructie: "Vang hem even op, hè?"
Het is de ultieme humor van het universum. Je urineleider, normaal een rustig kabbelend eenrichtingsweggetje, is plotseling veranderd in een mijnschacht tijdens een aardbeving. Die steen – laten we hem voor het gemak 'Kiezel' noemen – is geen rond riviersteentje. Het is een microscopisch brokje graniet met de kartelrandjes van een kapotgeslagen bierflesje en de persoonlijkheid van een giftige ex.
Hij wandelt niet naar buiten; hij hakt zich een weg naar de vrijheid als een dolgedraaide mijnwerker die te veel espresso heeft gedronken.Daar sta je dan boven de porseleinen troon, te shaken als een rietje. Je zweet alsof je een marathon loopt in een sauna met een winterjas aan. Je smeekt goden waarvan je de naam gisteren niet eens wist om genade. "Als ik dit overleef, ga ik vaker sporten! Ik zal nooit meer klagen over de file op de A2!" En dan, na een laatste, apocalyptische perswee... KLING.Het geluid van een meteoriet die tegen de rand van de pot stuitert. Een geluid dat symfonischer klinkt dan de Negende van Beethoven.
Je kijkt in dat zeefje en daar ligt-ie: een zielig hoopje kalk. Is dít het? Dít splintertje heeft je laten janken als een kleuter die zijn ijsje is verloren?Natuurlijk gooi je hem niet weg. Dit is je medaille. Leg hem in een chique horlogedoosje met fluwelen voering. Zet er een vergrootglas naast, zodat je de "moordlustige weerhaken" aan je vrienden kunt laten zien.
En als je vrouw vraagt of je de vaatwasser wilt uitruimen, zucht je diep, loop je een beetje wijdbeens weg en mompel je: "Schat, ik moet nog herstellen van de interne ravage. De uroloog zei dat hij nog nooit zoiets groots had gezien."Gefeliciteerd, kerel. Je bent zojuist bevallen. Waar zullen we de blauwe ballonnen ophangen?
Gerard Krispijn.
© 2026 Gerard Krispijn