Gefeliciteerd, je bent zeventig en weer verliefd. Maar pas op: voor je die tandenborstel bij hem in de beker zet, moet je weten dat de SVB meekijkt. En die is jaloerser dan een ex met een wraakplan.
Samenwonen is voor AOW’ers namelijk een financieel delict. Zodra je de drempel overstapt, ziet de staat je niet als tortelduifjes, maar als een crimineel kartel dat op slinkse wijze schaalvoordelen probeert te behalen.
Want stel je voor: jullie delen de verwarming of — god verhoede — een kuipje boter. Dat soort ongebreidelde luxe wordt direct beboet met een korting van bijna duizend euro per maand.
Dus gaan we LAT’en. Geen hippe lifestylekeuze, maar bittere noodzaak. Het is topsport voor senioren: je moet constant op je hoede zijn. Staat zijn scootmobiel te vaak op jouw oprit? Dan hangt de SVB-recherche al met een telelens in de dakgoot.
Eén paar verdwaalde pantoffels in de verkeerde gang staat gelijk aan een financieel doodvonnis.
Het resultaat? Een generatie bejaarde Romeo’s die ’s nachts door de regen naar hun eigen tochtige huis fietsen om de 'gezamenlijke huishouding' te ontduiken.
De overheid noemt het 'doelmatig', ik noem het de meest effectieve anticonceptie voor ouderen: de portemonnee. Want laten we eerlijk zijn: zoveel vlinders passen er nou ook weer niet in een seniorenbuik dat het een mille per maand waard is.
Maar ach, we moeten de Haagse logica begrijpen: politici roepen wel dat we 'om moeten kijken naar elkaar' om de eenzaamheid te bestrijden, maar zodra je dat letterlijk doet, sturen ze de rekening.
Blijkbaar is 'participatiesamenleving' een duur woord voor: zoek het lekker zelf uit, maar waag het niet om samen de kachel aan te zetten.
Gerard Krispijn