Wat een heerlijke tijd om chronisch ziek te zijn in Nederland. Je hebt dertig jaar lang je rug kapot gewerkt in de bouw, de zorg of in de logistiek. Je hebt braaf belasting betaald, en de economie helpen draaien .. En toen knapte er iets. Letterlijk. Je rug is doormidden, de artsen schudden hun hoofd, en je kunt nog net zelfstandig je veters strikken
Gelukkig hebben we in Den Haag een fantastisch vangnet voor je klaarliggen. Een warm bad genaamd het UWV.
Daar tref je een computergestuurde kut arts die na een grondige blik van vijf minuten concludeert dat je best nog 'arbeidsvermogen' hebt. Je kunt je vingers net bewegen, dus waarom zou je een IVA-uitkering krijgen?
Nee, je bent 'deels arbeidsgeschikt'. Wat in de praktijk betekent: zoek het zelf maar uit.
En als de WIA mogelijkheid in één keer met een luide klap in je gezicht is dichtgesmeten, mag je deur naar de absolute hoofdprijs: de Bijstand!
Maar pas op, daar moet je wat voor doen. Gratis geld bestaat in dit fraaie land immers niet( tenminste...niet voor jou) de miljarden die naar Brussel verdwijnen en naar klimaatdoelen, asielopvang en defensie en Oekraine zijn er veel. Maar om een paar miljoen te bezuinigen ..ja; daar heeft de lokale gemeente een nog betere bestemming voor jouw belastingcenten. Of beter gezegd: voor jouw resterende energie.
Je mag op 'tegenprestatie'. De sociale werkplaatsen voor mensen met een verstandelijke handicap hebben we immers wegbezuinigd .dat was veel te duur.
Dus wie mag nu de washandjes gaan vouwen en plastic dopjes gaan scheiden in een koud distributiecentrum? Juist, jij! Met je gebroken rug .Tussen de muren van de bureaucratie mag je bewijzen dat je echt je steentje bijdraagt aan deze BV Nederland.
Als je partner toevallig ook een paar euro verdient, krijg je trouwens helemaal niks.
Dan mag je eerst je eigen huis opvreten Heb je toch nog wat te kauwen tijdens het vouwen.
Ondertussen wassen ze in Den Haag de handen in onschuld. "Het moet van Brussel!", roep de plucheplakkers in koor, terwijl ze hun stropdas rechttrekken voor weer een netwerkborrel.
De vakbond schrijft nog eens een boze korte brief die direct in de papierversnipperaar verdwijnt, en de burger zakt voorlopig dieper in de stront.
Maar kop op, niet zo somber! Morgen ligt er weer een nieuwe stapel washandjes op je te wachten. Hard werken loont, dacht je?
Welkom bij de participatiemaatschappij, waar je een leven lang zwoegen de hoofdprijs krijgt: gratis fysiotherapie in de vorm van verplicht inpakwerk. Handen uit de mouwen, vouwen kreng!
Gerard Krispijn