.Moeilijk om dit te plaatsen want ik voel mij er ongemakkelijk bij omdat ik bang ben om mee te liften" . Onzin , ik weet het maar het is een gevoel,
Toch plaats ik hem ,omdat ik ongelooflijk veel respect heb voor Robert Jensen. En wat zullen wij hem missen.
Lieve Robert,
Het is stil aan de andere kant van de microfoon. De man die weigerde te fluisteren als de rest zweeg, is er niet meer.
Wat gaan we je scherpte missen. Vooral in die bizarre coronajaren was jij de vinger op de zere plek. Terwijl de wereld in de houding sprong, bleef jij vragen stellen. En natuurlijk was daar die onvergetelijke, cynische zucht: "Oh Hans..."
Met die twee woorden zei je alles.
Je zette de naïviteit van de volgzame burger feilloos neer—de 'Hans' die braaf om acht uur voor de buis zat en alles geloofde wat de overheid hem voorschotelde.
Je hield ons een spiegel voor: ben je een Hans die alles slikt, of durf je zelf na te denken?
Je gebruikte je humor als wapen tegen de angst en je scherpe tong om de poppenkast door te prikken.
Je was de luis in de pels die we zo hard nodig hadden. Je leerde ons dat kritisch zijn geen zonde is, maar een plicht. Je daagde de 'Hansen' van deze wereld uit om hun ogen te openen, ook al maakte je dat niet altijd populair bij de gevestigde orde. Maar dat boeide je niet. Je bleef staan voor je eigen waarheid, onverstoorbaar en met die typische Jensen-lach.
Robert, bedankt voor de nuchterheid, de strijdlust en de broodnodige herrie in een tijd van oorverdovende stilte. We zullen je geluid missen, maar je boodschap blijft galmen.
Rust zacht, strijder. En we beloven je: we worden geen Hans.
Gerard Krispijn