Privacy is er niet meer sinds de uitvinding van de mobiele telefoon. Vroeger las je in de wachtruimte van de kapper rustig een oude Privé of Story, waarvan de helft al vergeeld was en de andere helft koffiekringen had.
Tegenwoordig krijg je gratis een livevoorstelling over de medische toestand van wildvreemden. Ongevraagd. En loeihard.
Ik zat er gistermiddag zelf bij toen ik mijn vrouw ging afhalen bij de kapper.
Naast mij op de bank zat een oude dame rustig te wachten. Zo’n type dat eruitziet alsof ze altijd pepermuntjes bij zich heeft en iedereen “jongeman” noemt.
Tot haar telefoon ging.
In plaats van de oproep te weigeren, drukte ze de telefoon enthousiast op de luidspreker. Alsof ze auditie deed voor een openlucht theater voorstelling .
"BERT?!" gilde de dame. Haar stembanden gingen direct van standje ‘gezellig’ naar megafoon.
"BERT, HOOR JE MIJ?!"
De kapster, die net met knippen was begonnen, schrok zich helemaal te pletter . Ze schoot bijna uit met haar schaar. Drie dames onder de droogkappen keken op alsof er brandalarm afging.
Uit de telefoon kraakte een zacht, twijfelachtig:
"Ja, met Bert… Ans, ben jij dat?"
"JA NATUURLIJK BEN IK DAT, BERT! IK ZIT BIJ DE KAPPER!" brulde Ans, voor het geval Bert zich in een ander land bevond.
Ze leunde ver voorover, alsof ze door het schermpje heen dichter bij Bert op zijn schoot probeerde te kruipen.
"BEN JE JE GEHOORAPPARAAT WEER VERGETEN IN TE DOEN?!"
"Wat zeg je, Ans? Wat moet ik doen?"
"NEE, BERT! JE GEHOORAPPARAAT! JE BENT DOOF ALS EEN KWARTEL ZONDER DAT DING!"
Op dit punt wist iedereen dat Bert doof was. Inclusief de vrouw die net binnenkwam voor een afspraak volgende week.
En dat Bert zijn gehoorapparaat waarschijnlijk nog op het nachtkastje had liggen. Naast zijn kunstgebit.
Ans liet zich echter niet uit het veld slaan door het complete gebrek aan zijn gehooringang . Ze schakelde over naar de boodschappen.
"BERT! LUISTER GOED! IK HEB SPERCIEBONEN GEKOCHT! EN COLA ZERO! NIET DIE GEWONE COLA, WANT DAN ZIT JE WEER DE HELE NACHT OP HET TOILET! WEET JE NOG VAN VORIGE WEEK" IK BEN 2 UUR BEZIG GEWEEST MET SCHOONMAKEN .
"biefstuk? " vroeg Bert hoopvol.
"NEE, GEEN BIEFSTUK , BERT! SPERCIEBONEN! EN JE MOET NOG EVEN LANGS DE APOTHEEK VOOR JE ZALFJE!"
Ik probeerde mijn slappe lach te onderdrukken, maar mijn schouders begonnen al verdacht te schudden..
"Welk zalfje? Waarvoor?"
De kapsalon werd muisstil. Zelfs de föhn leek even respectvol te dimmen. Iedereen zat op het puntje van zijn stoel. Dit ging escaleren.
"JA, DAT ZALFJE VOOR JE KONT , BERT! DIE AAMBEIEN!"
EN DIE STEENPUIST OP JE RECHTERBIL!
De kapster met de tondeuse zette het apparaat uit. Niet uit professionaliteit, maar puur uit zelfbehoud, die had het niet meer , Die liep rood aan van het inhouden van haar lach.
Bert bleef ondertussen volkomen onverstoorbaar.
"Ans, de verbinding is slecht. Ik versta er geen snars van. Ik ga de hond uitlaten."
"IS GOED, BERT! EN NIET VERGETEN: DIE ZALFJES VOOR JE KONT!! EN DOE DAT DING IN JE OOR! HOU VAN JE, DAG LIEVERD!"
Ans hing op, keek triomfantelijk de wachtruimte rond alsof ze zojuist een belangrijke onderhandeling succesvol had afgerond en nam een slokje van haar koffie en fluisterde vervolgens zachtjes tegen mij:
"Pfff… man man man… het is dat je eraan gehecht bent, maar soms kan ik die vent van mij wel wurgen… maar het blijft hard werken, een huwelijk."
Alle vrouwen knikten zwijgend..
We hielden inmiddels allemaal een beetje van Bert.
En van zijn kont..
Gerard Krispijn