Wat is het toch heerlijk om te zien dat onze premier, Rob Jetten, beschikt over een moreel kompas dat feilloos reageert op buitenlandse betrekkingen en relatiemogelijkheden.
Dit weekend zat hij in het Catshuis met de Indiase premier Narendra Modi. Tussen de bitterballen door deed Rob precies wat een groot leider hoort te doen: hij trok zijn meest bezorgde gezicht en eiste de terugkeer van de ontvoerde Insiya.
Want als een vader zijn kind illegaal naar de andere kant van de wereld versleept, dan grijpt de Nederlandse rechtsstaat in. Dan sturen we een ambtelijke delegatie. Dan “rusten we niet” voor het kind terug is. Prachtig. Ik kreeg tranen in mijn ogen. Wat een empathie. En hij deed het goed voor de camera: zijn beste lach opzetten, maar ook zijn gespeelde medeleven tonen… het was Oscar-waardig.
Maar ergens in een wijk zit een toeslagenmoeder op de bank naar het journaal te kijken. Zij vraagt zich af of zij misschien ook een staatsbezoek had moeten aanvragen. Haar kinderen zijn namelijk ook meegenomen. Niet door een boze ex in een gehuurd busje naar India, maar door keurige, blauwe enveloppen van de Belastingdienst.
Niet naar een ver subcontinent, maar naar een anoniem pleeggezin.
Georganiseerd door de eigen overheid, veroorzaakt door een racistisch algoritme dat gezinnen op een lijst met fraudegevoelige profielen zette.
Duizenden kinderen werden door de Nederlandse staat uit huis geplaatst nadat de overheid hun ouders financieel vakkundig had gesloopt. Maar hoor je Rob daar nu nog over met dezelfde blik? Met diezelfde passie? Welnee.
Die kinderen zijn niet ontvoerd; die zijn “voor hun welzijn uit huis geplaatst door het systeem”. Dat is een administratieve procedure. En voor een administratieve procedure stuur je geen speciale afdeling. Daar stuur je een commissie op af. De commissie Hamer, om precies te zijn.
Het verschil is pure marketing. Een internationale kinderontvoering is goed voor de buitenlandse politiek.
Het laat zien dat Nederland “staat voor de rechten van het kind”. Maar die duizenden kapotgemaakte gezinnen in eigen land? Tja, dat is maar lastig. Dat lossen we op met een briefje waarin we “excuses aanbieden voor de extra schade”. Geen camera’s, geen strategisch partnerschap, gewoon een droge reactie.
Dus mocht je als gedupeerde toeslagenouder je kind nog steeds kwijt zijn in het moeras van Jeugdzorg? Een gouden tip: geef je kind een Indiaas paspoort. Verhuis illegaal naar New Delhi. Zodra de internationale diplomatie zich ermee moet bemoeien, staat Rob Jetten gegarandeerd voor je deur met een delegatie en een cameraploeg.
Zolang je gewoon in Nederland blijft, moet je het helaas doen met een zwartgelakt formulier en een staatssecretaris die belooft dat het over een paar jaar “echt heel zorgvuldig” wordt uitgezocht.
Prioriteiten moeten er zijn.
Gerard Krispijn