Ik kan genieten van beelden waar het dier van de prooi de jager word.
Echt intens genieten, misschien is het een soort uitlaatklep.
In ieder geval, prettig weekeinde gewenst.
Van matador tot satéprikker: Een ode aan de Darwin Award
Er is weinig dat de menselijke ziel zo opwarmt als het moment waarop een Spaanse macho ( strak in een glittermaillot die alles behalve subtiel is) ineens beseft dat een stier van zeshonderd kilo niet per se gekomen is om te knuffelen. Daar sta je dan. Rode lap in de hand, kapsel nog perfect in model, en plots gepromoveerd tot menselijke satéprikker.
Het blijft een bijzonder schouwspel: meneer de matador die met zijn edele delen een onvrijwillige inspectie uitvoert op de linkerhoorn van een briesende biefstuk. Olé!
Noem het geen sport, noem het een herverdeling van kansen waarbij zwaartekracht en een boze stier de jury vormen en een punt aftrek geven. Een stier die een kluns over een reling wipt blijft leuker dan welke mop dan ook.
Maar dit soort overmoed speelt zich allang niet meer alleen af in de arena. Op de Afrikaanse savanne lopen ook genoeg ‘stoere mannen’ rond die duizenden euro’s neertellen om met high-tech apparatuur een slapende leeuw neer te schieten.
Even poseren voor de foto, borst vooruit,totdat ergens in de struiken een familielid van Simba besluit dat de rollen misschien best omgedraaid mogen worden.
Dat moment waarop de jager zich realiseert dat hij ineens niet meer bovenaan de voedselketen staat, maar ergens op het menu? Puur goud. Terwijl hij nog probeert te richten. Suprise!! is de leeuw al begonnen aan het voorgerecht.
En dan mijn persoonlijke favoriet: de moderne randdebiel met smartphone. Mensen die oprecht lijken te denken dat de wereld één groot pretpark is, en dat een bizon in Yellowstone gewoon een soort harige labrador is die staat te wachten op zijn close-up.
Daar staan ze dan, in hun beige afritsbroek, op een paar tellen afstand van een beest ter grootte van een kleine bestelbus.
“Kijk nou, hij kijkt zo lief!”
Nee, Truus. Hij kijkt niet lief. Hij rekent uit hoe hij jou zo efficiënt mogelijk als frisbee over de horizon kan lanceren.
Het hoogtepunt laat zich raden. De bizon zet aan, Truus probeert te sprinten,met alle elegantie van een dronken nijlpaard op naaldhakken,en ergens halverwege de vlucht maakt haar telefoon nog een laatste foto. Blauwe lucht. Misschien een arm. Dat werk.
Het is de ultieme Darwin test.
Als een selfie met een wild dier belangrijker voelt dan overleven, dan heeft de evolutie haar conclusie eigenlijk al getrokken.
De natuur is niet wreed. De natuur heeft gewoon een uitstekend gevoel voor timing. En humor. Dus als je besluit een dier uit te dagen dat je schedel kan kraken als een walnoot, zorg dan dat je zaken op orde zijn.
Niet omdat de natuur boos is maar omdat ze je waarschijnlijk al uitlacht.
Gerard Krispijn