Soms lees ik het nieuws en vraag ik me serieus af of ik nou gek aan het worden ben, of dat de rest van Nederland collectief een geestelijke handicap van de prik heeft overgehouden. .
Twintig asielzoekers slapen buiten bij Ter Apel.
Vreselijk natuurlijk. Want laten we eerlijk zijn, niemand hoort buiten op een stuk karton te liggen terwijl de regen in zijn nek druipt. Of je nou uit Syrië komt, uit Afghanistan of uit Lutjebroek. .
Maar dan zie je iets vreemds gebeuren.
De media springen erop, politici buitelen over elkaar heen en de verontwaardiging is niet aan te slepen. Nederland staat weer eens internationaal voor schut. Schande! Onmenselijk! Dit kan toch niet!
En terwijl ik dat allemaal lees, denk ik ineens aan iets anders.
Hoeveel daklozen hadden we ook alweer in Nederland?
O ja. Tienduizenden.
En daar zitten ook duizenden jongeren tussen. Zelfs kinderen. Kinderen die met hun ouders van bank naar bank verhuizen, in tijdelijke opvang zitten of 's avonds niet weten waar ze de volgende nacht terechtkunnen.
Maar daar hoor ik bijna niets over.
Geen dagelijkse televisiecamera bij hun slaapplaats. Geen politicus die met een ernstig gezicht voor een stapel dekens gaat staan. Geen complete NOS parade omdat een Nederlandse jongen van twintig voor de zoveelste nacht geen eigen bed heeft.
En begrijp me nou goed, want tegenwoordig moet je blijkbaar eerst drie keer uitleggen wat je níét bedoelt voordat je mag zeggen wat je wél bedoelt.
Die twintig mensen in Ter Apel moeten gewoon fatsoenlijk worden opgevangen.
Maar waarom geldt diezelfde verontwaardiging niet voor al die anderen?
Is een Nederlandse dakloze soms minder dakloos? Heeft een kind zonder vaste woonplek minder recht op medelijden omdat zijn ouders toevallig al hun hele leven in Nederland wonen?
Of zijn we inmiddels op het punt beland dat we niet meer kijken naar wie er hulp nodig heeft, maar naar welke ellende het meeste nieuws oplevert?
En ja, ik weet het. Er zijn hulporganisaties die zich iedere dag uit de naad werken voor daklozen. Daar heb ik alleen maar respect voor.
Maar ik mis iets.
Ik mis diezelfde woede. Diezelfde urgentie. Diezelfde politici die met grote woorden verklaren dat dit in een beschaafd land absoluut niet mag gebeuren.
Want als twintig mensen buiten slapen een nationale schande is, wat noemen we dan duizenden mensen zonder een fatsoenlijke woonplek?
Een klein ongemakje?
Een klein administratieve uitdaging?
Of gewoon een probleem dat we inmiddels zo normaal zijn gaan vinden dat niemand er nog van opkijkt?
Misschien moeten we eens ophouden met het verdelen van menselijke ellende in categorieën die wel en geen ophef verdienen.
Want kou maakt geen onderscheid tussen een Nederlands paspoort en een Syrisch paspoort.
En honger vraagt ook niet eerst waar je geboren bent.
Wat mij betreft verdient iedereen een dak boven zijn hoofd. Maar blijkbaar moet je tegenwoordig eerst het juiste nieuwsbericht halen voordat iemand zich druk maakt over je slaapplaats.
Gerard Krispijn