k sprak vanmorgen met iemand die met zijn buurman samen naar Leeuwarden ging om zijn vuurwerk in te leveren.
ben ik tegen vuurwerk? Nee, ik ben er wel op tegen dat mensen geen rekening houden met anderen zoals bijvoorbeeld huisdieren.
Maar daar gaat het even niet over.,
Gefeliciteerd met uw nieuwe ruggengraat
Ik vind het zo fucking fijn om te leven in een tijd waarin zelfstandig nadenken niet meer bestaat. Het scheelt zoveel hoofdpijn. Vroeger had de mens nog die irritante neiging om vragen te stellen, dwars te liggen of (God verhoede )principes te hebben.
Gelukkig hebben we dat stadium ver achter ons gelaten. De moderne burger is een triomf van de biologie: de homo sapiens is veranderd in de homo gehoorzaam, een wezen dat soepeler meebeweegt dan Michael Jackson op steroïden.
Kijk naar de vuurwerktraditie. Decennialang stonden we met bevroren vingers buiten om illegaal spul af te steken, want: ‘onze cultuur’. Totdat de overheid een vriendelijk doch dringend verzoek cq verbod oplegde .
Wat doet het slappe volk? We gaan in een keurige, gedisciplineerde file bij het milieupark staan om onze rotjes in te leveren. Als bange kleuters die braaf hun propjes in de prullenbak gooien omdat de juffrouw anders boos kijkt. Geen protest, geen gevloek, hooguit een klein snikje in de auto op de terugweg.
En die volgzaamheid zag je ook tijdens de coronaperiode. Een spuitje met een inhoud waarvan de langetermijneffecten nog onbekend zijn? ‘Ja graag, doe er maar twee, want ik wil zo graag weer naar de disco op vrijdagavond!’ De angst voor een kritische blik van de buren bleek vele malen groter dan het gezonde verstand. We renden massaal naar de priklocaties, niet gedreven door een diepe medische overtuiging, maar door de intense, brandende behoefte om vooral braaf gevonden te worden.
Maar let op, het echte hoogtepunt moet nog komen. De trommels in het Oostblok roeren zich en de heren in Den Haag beginnen al warm te draaien. Straks, als de overheid de oproepkaarten verstuurt om te gaan knokken, te salueren of blindelings te marcheren voor een oorlog waarvan niemand de regels snapt, wat denkt u dat er gebeurt? Denkt u dat we de barricaden opgaan? Welnee.
We melden ons onmiddellijk aan de poort. We trekken met een glimlach het uniform aan, want de televisie heeft immers gezegd dat dit de ‘morele plicht’ is. En als er iets is waar de moderne Nederlander gevoelig voor is, dan is het morele chantage. Zolang we maar het gevoel hebben dat we bij de ‘goede kant’ horen, marcheren we fluitend de afgrond in.
Het is een overzichtelijke toekomst. Geen lastige keuzes meer, geen individuele verantwoordelijkheid. Gewoon luisteren naar de expert van dienst, braaf knikken en de ruggengraat thuislaten. Die heb je in een vloeibare samenleving immers toch niet meer nodig.
Wat ben ik blij dat ik bij een groep mensen hoor die daar nooit aan zal meedoen. Daar ben ik dankbaar voor. En ja, misschien gaan we er allemaal aan. Maar dan wel met een rechte rug en het besef dat ik niet geknield heb.
Gerard Krispijn