Goed nieuws vanaf het oorlogsfront. We hebben blijkbaar eindelijk ontdekt hoe we met oorlog, dood en ellende moeten omgaan.
Niet met diplomatie. Niet door te proberen een einde aan de oorlog te maken. Nee joh veel te makkelijk, we doen het gewoon met dit ding: 
Je hoeft maar even op X, Facebook of Telegram te kijken en je ziet het zelf. Wordt er een Russische soldaat opgeblazen door een drone? Dan staan er mensen digitaal te juichen met een rij lachende poppetjes.
Slaat er ergens in Oekraïne een raket in? Dan komt vanaf de andere kant precies hetzelfde.
“Hahaha.”
“Lekker voor ze.”
Want ja, wat is er nou grappiger dan een mens dat aan stukken wordt geschoten?
Ik blijf me daar werkelijk over verbazen.
Vroeger dachten we nog dat oorlog iets verschrikkelijks was. Mensen gingen dood, gezinnen raakten hun vader, zoon, moeder of dochter kwijt en soldaten kwamen soms voor de rest van hun leven beschadigd thuis.
Maar dat was kennelijk vroeger.
Tegenwoordig bekijken we oorlog gewoon als entertainment. Een filmpje van een drone, een ontploffing, nog even terugspoelen en daaronder honderd mensen die zich helemaal bescheuren van het lachen.
En natuurlijk heeft het slachtoffer het altijd zelf gedaan.
Die Oekraïense burger had maar niet in zijn woonkamer moeten zitten toen die raket naar binnen kwam.
En die jonge Russische soldaat? Die had toch gewoon kunnen weigeren?
Alsof een jongen ergens uit een arm dorp in Rusland of de Oekraine even tegen het leger kunnen zeggen : “Nee jongens, vandaag even niet.”
Probleem opgelost.
Eigen schuld, dikke bult.
Het gekke is dat wij dit allemaal bekijken vanuit onze veilige huiskamer. Of op het werk. Of gewoon op de wc met de telefoon in de hand.
Duizenden kilometers verderop worden mensen verminkt of gedood en wij geven ondertussen onze deskundige mening:
“Lekker voor ze.”
Ik begrijp best dat mensen partij kiezen. Ik begrijp ook dat mensen boos zijn.
Maar wanneer zijn we eigenlijk gaan vinden dat de dood van een gewone soldaat of burger grappig is ?
Een Russische moeder die haar zoon verliest, heeft net zoveel verdriet als een Oekraïense moeder die haar zoon verliest.
Een kind dat zijn vader nooit meer ziet, vraagt echt niet eerst aan welke kant papa vocht.
Misschien moeten we daar af en toe weer eens aan denken voordat we dat lachende poppetje aanklikken.
Want als oorlog voor ons entertainment wordt, is er misschien iets anders gesneuveld dan alleen de mensen in die loopgraven.
Misschien een stukje van onze eigen menselijkheid.
Gerard Krispijn
Maar ja , ik spoor blijkbaar niet.