Daar heb je hem weer. Twee plakkerige knuistjes klauwen zich vast aan de bovenkant van mijn schutting als een kleuterversie van Mission Impossible. Eerst een pluk blond haar, dan twee vragende ogen die over de rand gluren alsof hij de verborgen schatkamer van de wijk heeft ontdekt.
"Is de Wuppie er?" fluistert de kleine spion, met een ontzag alsof hij voor de poorten van Jurassic Park staat.
Ik laat mijn snoeischaar zakken en moet onbedoeld aan zijn vader denken. De man die zijn opvoedkundige taak blijkbaar vervult door de kleine in te fluisteren dat hier een ‘wappie’ woont.
Tja, als je vocabulaire niet verder komt dan een gemiddelde internet-trol, krijg je dat.
Maar in dat onschuldige kinderhoofdje werd papa’s zure borrelpraat direct omgetoverd tot iets magisch: een Wuppie. Met een hoofdletter W.
"Nee joh," zeg ik met een bloedserieus gezicht terwijl ik samenzweerderig dichterbij kom. "De Wuppie heeft vandaag een topoverleg. Die is op expeditie."
Het jochie kijkt me aan alsof ik net heb onthuld dat de Paashaas een bijbaan heeft in de Efteling.
"Waarheen dan?"
Ik wijs met een theatraal gebaar richting de velden.
"Die is onderweg naar het Schapenpad. Maar hoe je daar precies komt? Dat moet je maar even aan je vader vragen. Die weet dat pad vast prima te vinden. Daar zitten waarschijnlijk de rest van zijn vriendjes ook."
Terwijl de kleine klauteraar zich met een doffe plof weer naar zijn eigen kant laat zakken, hoor ik hem aan de andere kant al enthousiast boven de heg uit tetteren:
"PAPPA! PAPPA! Snel! We moeten naar het Schapenpad! Daar zijn al je vriendjes!"
Ik grijns breed en pak mijn snoeischaar weer op.
Succes ermee, buurman.
Terwijl jij druk bent met het plakken van labels op de buren, mag jij nu je middag opofferen aan een zoektocht naar een denkbeeldig pluizig beest op een pad waar je blijkbaar naadloos tussen de rest van de kudde past.
Karma heeft blijkbaar plakoogjes en een heel kort lontje. 😂
Gerard Krispijn