Nee. De meeste mensen die mij volgen weten ook zonder dat ik er woorden aan vuil maak hoe ik over zulke lui denk. Ze zijn simpelweg te doorzichtig om serieus te nemen.
Keijzer heeft gewoon weer een nieuw plannetje. Het heet 'Project 2029'. Het is zogenaamd geen politieke partij, maar een 'beweging'. Maar laten we eerlijk zijn: dat hele woord 'beweging' heeft ze natuurlijk gewoon schaamteloos gejat van Forum voor Democratie. Zelfs voor een originele term is deze politieke dief te lui.
Mona heeft bovendien genoeg aan haar eigen ego. Haar doel lijkt mij niet zo ingewikkeld: kiezers bij andere partijen weglokken en vooral stemmen bij Forum voor Democratie vandaan trekken.
Maar Mona maakt één grote denkfout.
Ze denkt dat iedereen achterlijk is.
Gelukkig trapt niet iedereen in die goedkope praatjes. Wakkere kiezers kijken naar de inhoud en de standpunten. Die geloven niet automatisch ieder ingestudeerd praatje dat op televisie wordt afgedraaid en kijken verder dan een sympathieke glimlach en een paar mooie woorden.
Want laten we eerlijk zijn: een leuk koppie is nog geen politiek programma.
Toch zie je nu al mensen op internet roepen: "Ach, ze is zo'n leuk mens" en "Ze lijkt zo eerlijk."
Let goed op dat woord: ""lijkt"
Want wat weten deze mensen eigenlijk van haar politieke ideeën? Kennen ze haar plannen? Hebben ze haar programma gelezen? Of stemmen ze straks gewoon op het toneelstukje dat iemand op televisie van zichzelf weet neer te zetten?
Daar zit volgens mij precies het probleem.
Mona is als een sprinkhaan. Ze springt voor de macht van de ene partij naar de andere. Eerst zat ze bij het CDA, daarna sprong ze naar de BBB. En toen bleek dat daar niet de positie voor haar klaarlag die ze kennelijk voor zichzelf in gedachten had, was het avontuur alweer voorbij.
Het arrogante poppetje wil namelijk per se de eerste vrouwelijke premier worden.
En daar wordt het interessant.
Want als macht het belangrijkste doel is, worden politieke principes ineens behoorlijk rekbaar.
Neem bijvoorbeeld het coronabeleid. Keijzer heeft achteraf verschillende keren aangegeven dat ze daar achter de schermen kritiek op had. Prima. Maar daar heb ik persoonlijk schijt aan. Als je werkelijk vindt dat het beleid verkeerd is en je hebt politieke verantwoordelijkheid, dan toon je wat mij betreft pas echt een ruggegraat wanneer je dat ook in het openbaar durft te zeggen.
Achter de schermen kritiek hebben is namelijk het gemakkelijkste wat er is. Daar kan niemand je op afrekenen, daar verlies je geen positie mee en daar hoef je geen politieke prijs voor te betalen.
Een echte ruggengraat zie je pas wanneer iemand bereid is zijn mond open te doen op het moment dat het je iets kost.
Maar ja... als je zó graag in de kamer wilt blijven zitten, is het misschien verstandiger om je rug recht te houden zolang niemand het ziet.
Dan kun je achteraf altijd nog zeggen dat je het er eigenlijk niet mee eens was.
Dat is precies waarom ik dit soort politieke projecten met enige argwaan( kuch kuch) bekijk.
Dan kun je straks met links én met rechts samenwerken, zolang het pluche maar binnen handbereik blijft.
'Project 2029' klinkt gewichtig. Het klinkt als een plan, een beweging, een nieuwe politieke toekomst.
Maar voorlopig zie ik vooral veel verpakking.
En achter die verpakking vermoed ik vooral één ding:
Mona wil de eerste vrouwelijke min president worden.
Verder zeg ik hier maar niets over.
Ik heb net ontbeten.
Gerard Krispijn